Ένα διήμερο στην Μεσσηνία

Η μέρα (27/10/2018)  ηλιόλουστη, σε προδιαθέτει ευχάριστα. Μετά από μια διαδρομή 2 ωρών πήραμε τον επαρχιακό δρόμο για Καρδαμύλη. Και εκεί που έλεγες ότι οι στροφές δεν θα τελειώσουν ποτέ, την αντικρίσαμε από ψηλά. Ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, με πετρόκτιστα σπίτια. Βόλτα στα σοκάκια, βαθιές ανάσες, στον καθαρό αέρα και γεύμα με θέα το απέραντο γαλάζιο. Το απόγευμα μας περίμενε η Καλαμάτα.

Ταχτοποιηθήκαμε σ΄ένα υπέροχο ξενοδοχείο με θεά την θάλασσα και την παραλία της Καλαμάτας και στη συνεχεία κάναμε μια πρώτη γνωριμία με την πόλη.

Την επόμενη μέρα (28/10/2018) περπατήσαμε στο ιστορικό κέντρο της, επισκεφθήκαμε το εξαιρετικό αρχαιολογικό μουσείο της, απολαύσαμε τον καφέ μας σε ένα παραδοσιακό καφενείο  και παρακολουθήσαμε την εξαιρετική παρέλαση, της εθνικής μας εορτής. Το μεσημέρι αναχωρήσαμε για την Βάστα όπου φάγαμε σε ένα καταπράσινο τοπίο γεμάτο πλατάνια, διπλά στο ποτάμι.

Κατόπιν προσκυνήσαμε στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας και θαυμάσαμε τα 17 δέντρα πάνω στη στέγη του. Στην επιστροφή η αρχηγός μας ξάφνιασε, ευχάριστα, με τις χορευτικές ικανότητες και το μπρίο της !

Επιστρέψαμε έχοντας ωραίες εικόνες και ανεβασμένη ψυχολογική διάθεση .




Ανάβαση στα Βαρδούσια Όρη και την κορυφή Κόρακας

Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, 40 μέλη του ΦΟΝΙ, συναντηθήκαμε το πρωινό του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου 2018 για να κατακτήσουμε τα Βαρδούσια. Η χαρά ήταν εμφανής στα πρόσωπά μας, όχι μόνο για την εξόρμηση, αλλά και γιατί ξαναβρισκόμασταν μετά από δύο και πάνω μήνες που είχαν περάσει από την τελευταία μας πεζοπορία.

        Η οδική διαδρομή πέρασε γρήγορα μιας και είχαμε πολλά να πούμε και να εξιστορήσουμε. Φτάνοντας στην έναρξη της πεζοπορίας μας, το χωριό Άνω Μουσουνίτσα (Αθανάσιος Διάκος), μας συνεπήρε το ατέλειωτο πράσινο της φύσης που απλόχερα τούτος ο τόπος προσφέρει. Εκεί μας περίμενε ο οδηγός μας αλλά και το αγροτικό που θα μετέφερε τα σακίδιά μας μέχρι το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας.

Έτσι λοιπόν, ανάλαφροι και χαρωποί, ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας με προορισμό τη θέση Πιτιμάλικο στα 1.960μ., όπου είναι χτισμένο το καταφύγιο που θα μας φιλοξενούσε. Η διαδρομή μας ακολούθησε το κλασικό μονοπάτι, το οποίο όμως ανακαλύψαμε ότι ήταν διαβρωμένο από το νερό και είχε δημιουργήσει απότομες κλήσεις και σαθρό έδαφος. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, η ομάδα περπατούσε μαγεμένη από την ομορφιά του δάσους. Οι ολιγόλεπτες στάσεις στην θέση Γιατάκια με την δεξαμενή και τα λιβάδια στην θέση Ζιρέλια, για ανάκτηση δυνάμεων, μας βοήθησαν να φτάσουμε στο εικονοστάσι κάτω από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία. Εκεί πλέον το δάσος έδινε την σκυτάλη στο αλπικό τοπίο. Από εδώ και πέρα η συντροφιά του ορεινού όγκου των Βαρδουσίων είχε την τιμητική του. Η παρέα συνέχισε την διαδρομή με λίγο πιο γρήγορο ρυθμό μιας και τα απειλητικά σύννεφα έκαναν την εμφάνισή τους. Η τελευταία μισή ώρα και πλέον, δυστυχώς έγινε υπό έντονη βροχή. Η θέα του καταφυγίου ήταν ανακουφιστική και έτσι αναπτέρωσε το ηθικό μας για να βρεθούμε όσο πιο σύντομα γίνεται εκεί, προκειμένου να ξεφορτωθούμε τα βρεγμένα ρούχα και μποτάκια μας, και να αισθανθούμε λίγη ζεστασιά.

Αφού τακτοποιηθήκαμε, και απλώσαμε την “μπουγάδα μας” όπου βρίσκαμε ελεύθερο χώρο, μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία που τα πηγαδάκια έδιναν και έπαιρναν με πειράγματα, συζητήσεις και επιτραπέζια παιγνίδια. Τις συζητήσεις μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας να γνωρίσουμε πιο πολύ το ζευγάρι των δύο Ιταλών ορειβατών που συμμετείχαν στην εκδρομή μας και είχαν επισκεφτεί την χώρα μας με σκοπό να κατακτήσουν μαζί μας τον Κόρακα. Πήραμε τις πληροφορίες που θέλαμε για τα Ιταλικά βουνά και τις via ferrata διαδρομές που πολλοί από εμάς θέλουμε να κάνουμε.

Η βροχή σταμάτησε και έτσι είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στην γύρω περιοχή. Ο επιβλητικός αλπικός όγκος των Βαρδουσιών δίπλα μας, έδινε την αίσθηση ότι με ένα άπλωμα του χεριού θα μπορούσες να τον αγγίξεις. Η τρισδιάστατη εικόνα του εδάφους και οι μεγάλου σε όγκο πέτρες που έμοιαζαν με μετεωρίτες, γέμιζε με πρωτόγνωρες εικόνες τα μάτια μας και έδιωχνε τις όποιες σκέψεις της καθημερινότητάς μας.

Σιγά σιγά το σούρουπο έδινε μια άλλη εικόνα στην περιοχή και καθώς τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται, ξεκίνησε το γεύμα μας και η οινοποσία, μέσα στην θαλπωρή του καταφυγίου. Λίγο αργότερα βγήκαμε ξανά έξω στον έναστρο ουρανό που λίγες φορές μας δίνεται η ευκαιρία να απολαύσουμε.

Η νύχτα πέρασε γρήγορα και την επομένη, μετά το πρωινό μας, μια ομάδα 24 μελών ξεκίνησαν την πορεία προς την κορυφή Κόρακας. Ο καιρός ήταν με το μέρος των πεζοπόρων και ακολουθώντας την κλασική διαδρομή από τις Πόρτες και το Μέγα Κάμπο και μετά από μια απαιτητική ανάβαση, η κατάκτηση της κορυφής στα 2.495μ, ήρθε να αποζημιώσει την προσπάθεια. Καθ’ όλη την διαδρομή δεν έλειψαν τα πειράγματα και η εμψύχωση της ομάδας. Γεμάτοι από εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς ξεκίνησε η κατάβαση από τις Κοπρισιές. Η ομάδα που δεν ανέβηκε στην κορυφή, αφού απόλαυσε τα πρωινά χρώματα που αντικατοπτρίζονταν στα βράχια, ξεκίνησε την επιστροφή από τα ίδια, για το χωριό Άνω Μουσουνίτσα (Αθ. Διάκος).

Όλοι μαζί βρεθήκαμε στην πλατεία του χωριού για να απολαύσουμε το υπέροχο γεύμα μας. Η εξόρμηση μας, στέφθηκε με επιτυχία και χαρακτηρίστηκε ως η πιο απαιτητική και δύσκολη που είχε κάνει μέχρι τώρα ο σύλλογός μας. Τα χαμόγελα και η ικανοποίηση που βλέπαμε ο ένας στο πρόσωπο του άλλου ήταν ότι καλύτερο και επιβεβαίωνε για άλλη μια φόρα ότι η φύση μας αναζωογονεί και μας δίνει αστείρευτη δύναμη για να συνεχίσουμε να περπατάμε στις ομορφιές της χώρας μας.

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα να μην ευχαριστήσω για την βοήθεια, τους Νώντα, Γιάννη, Στέλιο, Γιώργο, Δημήτρη και όλους όσους με την φροντίδα τους και την ομαδικότητα τους εμψύχωναν τους άλλους και έδιναν στην μεγάλη αυτή προσπάθεια μια νότα χαράς και διασκέδασης.

Ιφιγένεια Βασιλείου

Μέλος ΔΣ




Καλοκαιρινή απόδραση στην Τζιά

Πρωί-πρωί, 23 Ιουνίου 2018, φεύγουμε για να προλάβουμε το πρωινό πλοίο που ξεκινά από το Λαύριο, για το πιο όμορφο και κοντινό κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου την Κέα (Τζια).

Το νησί πήρε το όνομά του από τον ήρωα Κέω, γιο του Απόλλωνα και της νύμφης Ροδοέσσης η παρουσία του οποίου εντοπίζεται στο νησί στις αρχές του 11ου π.Χ. αιώνα. Επίσης κατά τη μυθολογία ονομαζόταν και «Υδρούσα» για τα πολλά νερά και την πυκνή βλάστησή της.

Μέσα 60 λεπτά φτάσαμε στο λιμάνι την Κορησσιά και από εκεί αρχίσαμε τις εξορμήσεις μας. Αρχίζουμε από το ανατολικό μέρος του νησιού με πρώτο σταθμό την Κάτω Μεριά, μετά το Καμπί στη συνέχεια τον Κούνδουρο, τις Ποίσσες με τις καταπληκτικές παραλίες. Στον Μυλοπόταμο θα επισκεφτούμε το Λαογραφικό Μουσείο που φτιάχτηκε με φροντίδα και μεράκι από τα μέλη της μη κερδοσκοπικής Εταιρείας «Μυλοπόταμος», με σκοπό τη διατήρηση και ανάδειξη της αγροτικής, λαογραφικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Κέας καθώς και τη γνωριμία των νέων και των επισκεπτών με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του νησιού. Στεγάζεται σ’ ένα παλιό πέτρινο κτίριο, που είχε κτιστεί το1845. Από εκεί θα πάμε στον Οτζιά για μπάνιο και φαγητό. Η παραλία Οτζιάς στον ομώνυμο οικισμό, είναι η μεγαλύτερη παραλία της Κέας.

Η πρώτη μέρα μας τελείωσε με μία ωραία βραδινή βόλτα στο λιμάνι με κάποιους να τρώνε νόστιμους μεζέδες και άλλους γλυκά και παγωτά.

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε από την Παναγία Καστριανή την προστάτιδα της Κέας και βρίσκεται σε ένα πραγματικά επιβλητικό τοπίο μέσα από μια διαδρομή που σου κόβει την ανάσα με την ομορφιά της. Η Μονή ιδρύθηκε το 1.700 μ.Χ και γιορτάζει κάθε 15 Αυγούστου.

Μετά την Παναγία Καστριανή το τοπίο είναι επιβλητικό, άγριο και πανέμορφο μέχρι που να φτάσουμε στην Χώρα της Κέας (Ιουλίδα). Πρωτεύουσα του νησιού με τα  παραδοσιακά σπίτια, πυκνοδομημένα, συνθέτουν ένα σπάνιο αρχιτεκτονικό σύνολο, με πλακόστρωτα στενά, σκάλες, πλατώματα και στεγάδια ανάμεσα.

Πριν φτάσουμε καλά καλά, οι μισοί από τους εκδρομείς κατέβηκαν από το λεωφορείο για να κάνουν έναν περίπατο προς το Λιοντάρι της Κέας και οι άλλοι μισοί καταλήξανε στα στενά δρομάκια και στις μικρές πλατείες για καφέ και μερικά ψώνια στη Χώρα.

Το Λιοντάρι της Κέας είναι ένα από τα αξιοθέατα της, σκαλισμένο στο βράχο. Είναι δεμένο με πολλούς μύθους και θρύλους και είναι έργο του 6ου αιώνα π.Χ.

Όσοι επισκέφθηκαν το Αρχαιολογικό Μουσείο θαύμασαν ευρήματα που χρονολογούνται από το 3.300 ως το 1.100 π.Χ. και προέρχονται, ως επί το πλείστον, από τις περιοχές της Κεφάλας και της Αγίας Ειρήνης. Η συλλογή περιλαμβάνει

αγάλματα γυναικείων μορφών, χρυσά κοσμήματα, σφραγιδόλιθους, νομίσματα, επιγραφές, και πολλά είδη αγγείων σε διάφορα μεγέθη.

Όσοι  πήγαν στον Λέοντα της Κέας κατέληξαν και αυτοί στη Χώρα και έτσι συναντηθήκαμε για να πάμε να επισκεφτούμε το εργαστήριο με τοπικά προϊόντα και να μας δείξουν πως γίνεται το παστέλι, τοπικό προϊόν του νησιού. Βέβαια εκεί έγιναν και οι συνηθισμένες μας αγορές.

Από εκεί για το λιμάνι τη Κορησσιά, για φαγητό και μπάνιο  περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής.

Η καλοκαιρινή μας αυτή απόδραση στη Κέα μας δημιούργησε μια αξέχαστη εμπειρία που στο μέλλον θα την επαναλάβουμε.

Καίτη Ευκλείδου




Στο Καρπενήσι και στο φαράγγι Πάντα Βρέχει με τον Φ.Ο.Ν.Ι.

Όσες φορές κι’ αν  ταξιδέψεις στην Ευρυτανία θα ανακαλύψεις κάτι καινούργιο.

Γι’ αυτό και ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να την επισκεφθεί για πολλοστή φορά και  να διασχίσουμε για δεύτερη φορά, με το πεζοπορικό μας τμήμα, το φαράγγι Πάντα Βρέχει.

Καθώς πλησιάζουμε το Καρπενήσι, πρώτη φανερώνεται η επιβλητική κορυφή του Βελουχιού, μέσα στην παραζάλη που συνοδεύει πάντα την ανάβαση προς τον Τυμφρηστό.

Στο Καρπενήσι, καλώς ή κακώς σπάνια κάθεσαι πολύ. Εδώ έχεις έρθει για άλλα πράγματα. Όπως να σεργιανίσεις με τις ώρες στα πανέμορφα χωριά που απλώνονται κατά μήκος του Καρπενησιώτη, άλλοτε κρυμμένα πίσω από τα δάση των βουνών κι άλλοτε σε πρώτο πλάνο, σκαρφαλωμένα στις  απότομες πλαγιές της Καλιακούδας ή της Χελιδόνας.

Έτσι και εμείς φτάσαμε στο χωριό Κορυσχάδες, ένα από τα ομορφότερα χωριά της  Ευρυτανίας, με πέτρινα καλοδιατηρημένα σπίτια και λιθόστρωτα σοκάκια, όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας, όπως το συνέδριο του Εθνικού Συμβουλίου της Ελεύθερης  Ελλάδας  στις  14 με 27 Μαΐου του 1944 και την περίοδο του εμφυλίου στα τριγύρω δάση.

Αυτό το παρελθόν – του αγώνα της επιβίωσης αλλά και της παραφροσύνης- φαίνεται ακόμη στους τοίχους του παλιού σχολείου που επισκεφθήκαμε, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο της Εθνικής Αντίστασης.

Όσοι δεν επισκέφθηκαν το μουσείο έκαναν μια πολύ ενδιαφέρουσα πεζοπορία από τους Κορυσχάδες στο Κεφαλόβρυσο, περνώντας  από κατάφυτες ρεματιές με πλατάνια και τρεχούμενα νερά, καταλήγοντας το μεσημέρι στην εξαιρετική ταβέρνα του Κεφαλόβρυσου όπου γευτήκαμε όλοι μαζί τα καλομαγειρεμένα φαγητά της και τις πέστροφες φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο.

Συνεχίσαμε για Καρπενήσι όπου καταλύσαμε στο ξενοδοχείο μας για ξεκούραση και συνεχίσαμε με νυχτερινή έξοδο όπου ο καθένας  ήθελε.

Την επομένη ημέρα αφού πήραμε το πρωινό μας οι πεζοπόροι ετοιμάστηκαν για το Πάντα Βρέχει και περνώντας από το Κρίκελο που το διατρέχει ο Κρικελοπόταμος φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό όπου τους περίμεναν τα τζιπ 4Χ4 τα οποία τους μετέφεραν στο χωριό Ροσκά για να αρχίσουν την πεζοπορία ( river treeking )   μέσα στο φαράγγι όπου δημιουργούνται καταρράκτες και μικρές κολυμπήθρες και βουτώντας στα νερά σε μερικά σημεία μέχρι τη μέση και παίζοντας κάτω από τους καταρράκτες γνώρισαν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Όσοι μείναμε πίσω επισκεφθήκαμε τη Μονή Προυσού  που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Καλιακούδα και Χελιδόνα, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας  που μεταφέρθηκε για να σωθεί από τους εικονομάχους από την Προύσα της Μικράς Ασίας.

Το βράδυ κρασοκατάνυξη σε ταβέρνες ή μπαράκια του Καρπενησίου.

Την τελευταία ημέρα οι πεζοπόροι μας έκαναν άλλη μία κυκλική πεζοπορία από το Καρπενήσι στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, αρκετά εύκολη αλλά εξίσου όμορφη  απ’ όπου αγνάντεψαν την κοιλάδα της Ποταμιάς και τον Καρπενησιώτη.

Τελειώνοντας την πεζοπορία   επιβιβαστήκαμε όλοι  στο πούλμαν για την επιστροφή μας στην Νέα Ιωνία , περνώντας από την Μακρακώμη για μεσημεριανό φαγητό.

Ευχαριστήσαμε όσους μόχθησαν για να πετύχει αυτή η εκδρομή και ευχηθήκαμε να γίνονται πολλές τέτοιες εκδρομές για να γνωρίσουμε τα φανταστικά μέρη που διαθέτει η όμορφη πατρίδα μας.

Από την Φωτεινή Ιωάννου

Μέλος του Φ.Ο.Ν.Ι

 




Θρακικά Τέμπη

(Στενά Νέστου – Καταρράκτης Λειβαδίτη – Περιαστικά μονοπάτια της Ξάνθης)

Με αφορμή την αργία της πρωτομαγιάς, φέτος οι πεζοπόροι του συλλόγου μας επισκεφτήκαμε την περιοχή της Ξάνθης. Μια παρέα 29 μελών, με γέλια και χαρές, συναντηθήκαμε το πρωινό του Σαββάτου με προορισμό τη μακρινή Θράκη. Η ενδιάμεση στάση για φαγητό στην παραλία της Μεθώνης Πιερίας, δίπλα στην θάλασσα, μας έδωσε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε λίγο από το κουραστικό ταξίδι και να χαρούμε τον όμορφο ανοιξιάτικο καιρό.

Το βράδυ της ίδιας μέρας και αφού είχαμε τακτοποιηθεί στο ξενοδοχείο μας, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τις μουσικές εκδηλώσεις που η γενέτειρα πόλη του Μ. Χατζηδάκη, η Ξάνθη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες ημέρες, είχε διοργανώσει προς τιμή του. Η κεντρική πλατεία και τα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης έσφυζαν από ζωή και γέμιζαν από υπέροχες μελωδίες του αγαπημένου συνθέτη.

Την επόμενη μέρα εμείς τιμήσαμε τον ποταμό Νέστο. Με έναρξη της πεζοπορίας μας, το εγκαταλελειμμένο χωριό Κρωμνικό και με πρώτη εικόνα μα αγέλη άγριων αλόγων, συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε προ το ποτάμι. Ασυνήθιστοι στην άγρια και παρθένα φύση, με γουρλωμένα μάτια αντικρίζαμε τοπία σαν από τόπους μακρινούς που βλέπουμε σε ντοκιμαντέρ. Περπατήσαμε κάτω από τεράστια δέντρα και διαμέσου ακόμα πιο τεράστιων φυτών και θάμνων. Όσο ανεβαίναμε το πετρόχτιστο μονοπάτι στα Θρακικά Τέμπη, η θέα του ποταμού από ψηλά μας γέμισε με εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς. Η κρύα μπύρα στο τέλος διαδρομής, στο τουριστικό περίπτερο, μας δρόσισε και μας προετοίμασε για το λουκούλλειο γεύμα που ακολούθησε στο όμορφο Σιδηρόκαστρο. Αργά το απόγευμα κινηθήκαμε σε περιαστικό μονοπάτι της πόλης, το γνωστό και ως «Μονοπάτι της Ζωής», ξεκινώντας από τη συνοικία Σαμακώβ . Η ανάβαση αρκετή αλλά το μαλακό σαν χαλί έδαφος και οι υπόγειες διαβάσεις, μας έκαναν μεγάλη έκπληξη. Φτάσαμε στα τείχη της Ξανθίππης, και κατηφορίζοντας με συντροφιά το τελευταίο αχνό φως της ημέρας καταλήξαμε σε πλάτωμα λίγο πριν τα ξακουστά σοκάκια της παλιάς πόλης. Το θέμα του ολόγιομου φεγγαριού και της φωτισμένης πόλης αντάμειψαν τον κόπο μας.

Η τελευταία μέρα στην Θράκη μας βρήκε στην Ροδόπη. Ο ξακουστός καταρράκτης του Λειβαδίτη μας περίμενε εκεί, στο τέλος της μεγάλης κατηφόρας μέσα από το δάσος της Χαϊντούς. Το υπερθέαμα του νερού να πέφτει από τα 60 μέτρα ήταν μοναδικό. Τα κατακάθαρα νερά προσκάλεσαν δύο συνοδοιπόρους μας να κολυμπήσουν και να αναζωογονηθούν υπό τις επευφημίες των υπολοίπων μας, όχι και τόσο τολμηρών, που απολαμβάναμε την γαλήνη του τόπου αυτού. Αντέξαμε την έντονη και επίπονη ανηφόρα για το χωριό Λειβαδίτη, υπό τον ίσκιο που απλόχερα μας χάριζαν οι πανύψηλες, άνω των 30 μέτρων, μερικές, υπεραιωνόβιες οξιές, τα σφεντάμια, τα φλάμπουρα, και οι σημύδες, που πρώτη φορά κάποιοι από εμάς αντικρίζαμε. Το λιτό μα νοστιμότατο φαγητό στο δασικό χωριό, μας έκανε να νοιώσουμε ακόμα καλύτερα.

Ήταν μια πραγματικά όμορφη εκδρομή, με την βοήθεια του αγαπημένου μας Νώντα και της γλυκύτατης Χρυσούλας, των πάντα γελαστών Στέλιου και Γιάννη στο ρόλο της σκούπας μας, και τις πληροφορίες και διασυνδέσεις της Δώνης από την Ξάνθη. Ήταν μια εξόρμηση με οδηγούς στις διαδρομές μας, τους πεζοπόρους της Ξάνθης, μια παρέας ντόπιων που αγαπάει τον τόπο της και είναι πάντα πρόθυμοι να οδηγήσουν όσους το επιθυμούν στα πιο όμορφα και ιδιαιτέρα μονοπάτια. Μια εκδρομή σε έναν τόπο, που εδώ και αρκετά χρόνια ήταν δικός μου στόχος να επισκεφτώ, και που δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την αμέριστη συμπαράσταση και αγάπη του συλλόγου μας ΦΟΝΙ.

Ιφιγένεια Βασιλείου

Μέλος ΔΣ




Μια ανοιξιάτικη εκδρομή στην Τεγέα

Άνοιξη. Ανοίγει ο καιρός, ανοίγουν τα φυτά, ανοίγουν τα παράθυρα και οι καρδιές μας !!!! Μια εποχή γεμάτη χρώματα, αρώματα και φως, το ξύπνημα της φύσης, η κατάλληλη εποχή για εξορμήσεις στην εξοχή.

Μια ομάδα  του Φυσιολατρικού λοιπόν τη Κυριακή (11.03.2018) το πρωί ξεκίνησε για μια ακόμη εξόρμηση στην φύση. Πρώτος προορισμός μας, η Ι. Μ. Βαρσών, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη. Πρόκειται για έναν παράδεισο, καταφύγιο ομορφιάς, χτισμένο πάνω στην πλαγιά του όρους Κτενιάς.

Το εσωτερικό της Μονής είναι γεμάτο από τοιχογραφίες δεκάδων Αγίων, Οσίων, Μαρτύρων, Προφητών. Από τους μοναχούς, είχαμε μια σύντομη ενημέρωση για το ιστορικό της Μονής, και κατόπιν την καθιερωμένη προσφορά τους σε καφέ με τα συνοδευτικά τους και δροσερό νερό.

Όλο για την Σπάρτη λένε και γράφουν, ότι ήταν ο Γολιάθ της Πελοποννήσου, αλλά υπήρχε κι ένας άλλος εδώ, πολύ πριν την ίδρυση της Σπάρτης, ήταν ήσυχος όταν δεν τον ενοχλούσαν. Πρόκειται για την Τεγέα, μια πόλη στο νότιο μισό του κάμπου της Τρίπολης. Το αρχαιολογικό  Μουσείο της πόλης αυτής επισκεφθήκαμε. Ένα μικρό πέτρινο Μουσείο, ένα μικρό κόσμημα της περιφέρειας, που μας αφηγείται την ιστορία της γέννησης και της εξέλιξης της ισχυρότερης πόλης της αρχαίας Αρκαδίας, της Τεγέας, και  γιατί συγκεντρώνει πολλά έργα του Παριανού γλύπτη Σκόπα. Λίγα μέτρα από το Μουσείο, βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος του ναού της Αλέας Αθηνάς, όπου μέσα στο ιερό υπήρχε το άγαλμα της Αθηνάς από ελεφαντόδοντο, το άγαλμα του Ασκληπιού, το άγαλμα της Υγείας και τα δόντια του Ερυμάνθιου Κάπρου.

Από την Τεγέα, καταλήξαμε στο Ναύπλιο, ίσως στη πιο γοητευτική πόλη της Πελοποννήσου κι έναν από τους πιο αγαπημένους προορισμούς για όλες τις εποχές του χρόνου. Εκεί γευματίσαμε και απολαύσαμε τον καφέ μας, άλλοι στην κουκλίστικη παλιά πόλη του Ναυπλίου και άλλοι στην πανέμορφη παραλία του.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στη Ν .Ιωνία όλοι με ένα πλατύ χαμόγελο, περιμένοντας να συναντηθούμε πάλι σε επόμενη εκδρομή του Φ.Ο.Ν.Ι.

Παναγιώτου Αγγελική




Απόκριες στην Πριγκίπισσα του Αμβρακικού

Ποια πόλη άραγε αποκαλούν «Πριγκίπισσα»;  Μα, φυσικά, ποιά άλλη από την πανέμορφη Πρέβεζα.

Η Πρέβεζα σου ξυπνάει μνήμες, σε κάνει να νοσταλγείς, να χαμογελάς ίσως και να θλίβεσαι. Μια πόλη πανέμορφη αλλά και «αδικημένη» που φέρει χρόνια ολόκληρα το φορτίο της αυτοκτονίας του Καρυωτάκη, που έγινε αστικός μύθος. Και όπως ισχύει συχνά με τους αστικούς μύθους δεν είναι παρά γεγονότα αλλοιωμένα, μικρές αλήθειες και μικρά ψέματα μπερδεμένα σε ένα κουβάρι.

Όμως εμείς επειδή μας τράβηξε η ιδιαίτερη γοητεία της, η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της, είπαμε να γιορτάσουμε την τελευταία Αποκριά και την Καθαρή Δευτέρα στην Πρέβεζα ατενίζοντας τις ακρογιαλιές με τα κρυστάλλινα νερά, την πλούσια βλάστηση, τους απέραντους ελαιώνες και τις τόσες εναλλαγές του τοπίου της.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, το Σάββατο πριν την τελευταία Αποκριά, χαρούμενοι, με τα αποκριάτικα στις βαλίτσες και τις ψυχές μας γεμάτες από χαρά για το ταξίδι που θα κάναμε.

Αφού κάναμε μία στάση στο Κιάτο για καφεδάκι και μία δεύτερη στο Μεσολόγγι, συνεχίσαμε περνώντας από την υποθαλάσσια σήραγγα του Ακτίου, μήκους 1600 μέτρων και φτάσαμε στην Κορωνησία για μεσημεριανό φαγητό.

Ακολουθώντας ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς και αφού φάγαμε και ήπιαμε τα κρασάκια μας συνεχίσαμε για την Πρέβεζα όπου και τακτοποιηθήκαμε στο πολύ καλό ξενοδοχείο που βρίσκεται 2 χιλ. έξω από την Πρέβεζα στην περιοχή Μαργαρώνα.

Αφού ξεκουραστήκαμε για καμιά ωρίτσα επισκεφθήκαμε το κέντρο της πόλης για να παρακολουθήσουμε την Αποκριάτικη Παρέλαση και τα δρώμενα που αποτελούντο από άρματα και πολλούς καρναβαλιστές ξεφαντώνοντας και εμείς μαζί τους, ελαφρώς μασκαρεμένοι με καπέλα και μάσκες.

Το πρωί της Κυριακής ξεκινήσαμε για επίσκεψη στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα περνώντας από την Αρχαία Νικόπολη στην οποία έχουν διασωθεί αρκετά ταφικά μνημεία, το θέατρο όπου πραγματοποιούνταν αγώνες, προς τιμήν του Θεού Απόλλωνα, ανάμεσα σε τραγωδούς και σοφιστές, κιθαρίστες και κωμωδούς.

Στο Νεκρομαντείο φτάσαμε περπατώντας από ένα ωραίο πλακόστρωτο πεζόδρομο ο οποίος ξεκινά από τον κεντρικό δρόμο του χωριού Μεσοπόταμος και σε 10΄ πεζοπορίας βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο όπου στέκει το υπόγειο ανάκτορο του Άδη και της Περσεφόνης, εκεί όπου οι προσκυνητές υποβάλλονταν σε ψυχική και σωματική προετοιμασία για να έρθουν σε επαφή με τις σκιές των προσφιλών τους προσώπων. Όλα αυτά τα μάθαμε και άλλα πολλά από την εξαιρετική ξεναγό μας .

Φεύγοντας από το Νεκρομαντείο επισκεφθήκαμε τις πηγές του Αχέροντα και περπατήσαμε δίπλα στο πεντακάθαρο ποτάμι που αναζωογονεί ένα πανέμορφο τοπίο, το φαράγγι των πηγών, που δίνει ζωή στις αλκυόνες , τους τσικνιάδες, τις νερόκοτες και τις νεροχελώνες.

Μετά από αυτό τον όμορφο περίπατο καθίσαμε για φαγητό και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση γιατί το βράδυ μας περίμενε το αποκριάτικο γλέντι.

Σε μία πολλή όμορφη αίθουσα του ξενοδοχείου και με αρκετό κόσμο ξεπροβάλλαμε συνοδεία latin ρυθμών, μασκαρεμένοι και ξεσηκώσαμε την αίθουσα. Τι να σας λέω τώρα!!!!! Κλόουν, Ιππότης, Κοκκινοσκουφίτσα, Καμαριέρα, Τρομοκράτης, Γριά και τόσα άλλα. Το τι έγινε δεν λέγεται. Ξεσηκώσαμε και τους υπόλοιπους θαμώνες και έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι μέχρι πρωίας. Ξεθεωμένοι αλλά ευχαριστημένοι και χαρούμενοι πήγαμε στα κρεβάτια μας γιατί την άλλη μέρα μας περίμενε η Καθαρή Δευτέρα.

Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για την παραλιακή κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας την Βόνιτσα, με το καλοδιατηρημένο κάστρο, την πολυσύχναστη προκυμαία  με τα εστιατόρια και τα καφέ και στο βάθος να φαίνεται το νησάκι Κουκουμίτσα, όπου και παρακολουθήσαμε το παραδοσιακό δρώμενο τα «Γληγοράκια» όπου το άρμα μετά τον σατιρικό επικήδειο παρεδόθη στην πυρά με τραγούδια και χορό.

Αμέτρητοι καρναβαλιστές, ξυλοπόδαροι και καρναβαλικά σατιρικά άρματα συμπλήρωναν την παρέλαση.

Αφού δοκιμάσαμε την παραδοσιακή φασολάδα και τα υπόλοιπα νηστίσιμα μετά καθίσαμε ….να φάμε  σε παραλιακή ταβέρνα της Βόνιτσας. Το βράδυ βόλτα στα γραφικά στενά της Πρέβεζας.

Την επομένη ημέρα , αφού πήραμε το πρωινό μας και φορτώσαμε τις βαλίτσες μας κατευθυνθήκαμε στη λίμνη Ζηρού, ένα πραγματικά Ελβετικό τοπίο όπου απολαύσαμε τον καφέ μας ατενίζοντας τη λίμνη. Μερικοί από εμάς έκαναν και μια μικρή βόλτα δίπλα της.

Και φτάσαμε στην Ν. Ιωνία, εξαιρετικά χαρούμενοι γιατί σε μια ακόμη αποκριάτικη εκδρομή περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ!!!!!!!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !!!! ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ !!!!

Φωτεινή Ιωάννου




Πρωτοχρονιά στη σκιά της Πίνδου

Ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να υποδεχθεί τον Καινούργιο Χρόνο στο πανέμορφο Μέτσοβο, την πατρίδα των εθνικών ευεργετών του Γ. Αβέρωφ, του Ν. Στουρνάρη του Μιχ. Τοσίτσα και άλλων.

Τα χρόνια και κατ’ επέκταση οι αιώνες συναντιούνται στην αετοφωλιά του Μετσόβου και ξαποσταίνουν στο πέρασμα ……..από τον ένα στον άλλο.

Πόσο θα μπορούσε κανείς να ζηλέψει ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά της Πίνδου στα 1100 μέτρα;  Πολύ, είναι η απάντηση. Πολύ, γιατί εξακολουθεί να είναι ένα ζωντανό «χωριό» με πάνω από 3.000 κατοίκους, με γεμάτα σχολεία, με πρότυπες επιχειρήσεις, με βιβλιοθήκες, με πνευματικά κέντρα, πινακοθήκη, κόμβο στο Ίντερνετ και ξενοδοχειακές μονάδες. Ακόμη μπορείς να το ζηλέψεις για την ποιότητα ζωής και για την  ομορφιά του τοπίου που το περιβάλλει.

Γι’ αυτό και εμείς είπαμε να το επισκεφθούμε για να χορτάσουμε……. την «ζήλεια» μας.

Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 30 Δεκεμβρίου του 2017 και ακολουθώντας μια εκπληκτική διαδρομή μέσα στην καρδιά της Πίνδου και αφού κάναμε ενδιάμεσες στάσεις για καφέ και φαγητό φτάσαμε στο πανέμορφο Μέτσοβο και τακτοποιηθήκαμε σε ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο – ξενώνα με παραδοσιακή αρχιτεκτονική δίπλα στην κεντρική πλατεία.

Την επομένη, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ξεκινήσαμε μετά το πρωινό μας να περιηγηθούμε το όμορφο αυτό «χωριό».

Επισκεφθήκαμε το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης που φιλοξενεί μεγάλο αριθμό παλαιών αντικειμένων και στεγάζεται στο αρχοντικό Τοσίτσα. Την πινακοθήκη Αβέρωφ έναν από τους σημαντικότερους χώρους πολιτισμού στην Ήπειρο, με περισσότερα από 200 έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων όπως ο Λύτρας, ο Γύζης, ο Βολανάκης, ο Μόραλης , ο Φασιανός κ.α.

Η επίσκεψη στα υπόγεια του οινοποιείου «Κατώγι Αβέρωφ» ήταν πραγματικά μια εντυπωσιακή εμπειρία. Περπατήσαμε στα κελάρια ανάμεσα στις σειρές με τα δρύινα βαρέλια και τα ξαπλωμένα στο δάπεδο χιλιάδες μπουκάλια γεμάτα με πεπαλαιωμένο κρασί και δοκιμάσαμε αρκετές ποικιλίες κρασιού ακούγοντας και μαθαίνοντας για την διαδικασία παραγωγής και εμφιάλωσης του κρασιού και την ιστορία του οινοποιείου.

Κάναμε την βόλτα μας στον Αβερώφειο Κήπο με τα αναρίθμητα δένδρα και φυτά.

Μετά από όλα αυτά μεσημεριανό φαγητό και ξεκούραση γιατί το βράδυ μας περίμενε ξενύχτι για να υποδεχθούμε τον ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ.

Έτσι λοιπόν όλοι μαζί, το βράδυ, πήγαμε σε μία ταβέρνα στην πλατεία του Μετσόβου, από όπου παρακολουθήσαμε και τα δρώμενα της Πρωτοχρονιάς που δεν ήταν άλλα από το άναμμα μιας τεράστιας φωτιάς στη μέση της πλατείας με πολύ κόσμο τριγύρω να τραγουδάει και να ρίχνει ξύλα στη φωτιά κάνοντας ευχές για τον Νέο Χρόνο.

Στην ταβέρνα διασκεδάσαμε με μουσική, πολύ χορό, γέλια, τραγούδια και καλό φαγητό. Ανταλλάξαμε ευχές για έναν ευτυχισμένο χρόνο και φύγαμε πολύ αργά για να πάμε για ξεκούραση.

Την επομένη, Πρωτοχρονιά, κατευθυνθήκαμε για τις πηγές του Αώου που δεν απέχουν πάνω από 15 Km από το Μέτσοβο και είναι η ωραιότερη κοντινή διαδρομή που μπορεί να απολαύσει κάποιος επισκέπτης. Το χειμώνα τα γαλάζια νερά βυθίζονται στη λευκή απεραντοσύνη του χιονισμένου τοπίου και το καλοκαίρι πνίγονται στο πράσινο του πυκνού παρόχθιου δάσους. Το σκηνικό αποπνέει τη γαλήνη και την ηρεμία που μπορεί να απολαύσει κανείς μόνο στα τοπία με μεγάλο υψόμετρο.

Συνεχίσαμε για το χιονοδρομικό κέντρο Πολίτσιες όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και απολαύσαμε το χιόνι και αργότερα το μεσημεριανό μας φαγητό στο όμορφο χωριό Ανήλιο.

Την άλλη μέρα αναχωρήσαμε για την Ν. Ιωνία και περνώντας από τα Μετέωρα επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Βαρλαάμ, στον ψηλότερο και μεγαλύτερο σε έκταση βράχο της περιοχής. Μετά την ξενάγηση μας στην Μονή, φαγητό σε ταβέρνα των Μετεώρων. Με ενδιάμεσες στάσεις επιστρέψαμε στην Ν. Ιωνία ευχαριστημένοι, με γεμάτες μπαταρίες για να διανύσουμε και αυτή την Καινούργια Χρονιά.

Να ευχηθώ πάντα τέτοια, με υγεία και έναν ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ καλύτερο από τον προηγούμενο.

Φωτεινή Ιωάννου




Γιατί γιορτάζουμε τις Απόκριες και την Καθαρή Δευτέρα

Πριν ξεχυθούμε να αγοράσουμε περούκες, στολές και να ντυθούμε, κουνελάκια, σέξι νοσοκόμες, γκάγκστερ, κατάδικοι, καουμπόης, Σαρλώ και άλλα τρελά, ας μάθουμε γιατί γιορτάζουμε τις Απόκριες και μετά μπορούμε να διασκεδάσουμε ελεύθερα.

Η λέξη Απόκριες προέρχεται από το Βυζαντινό «Απόκρεω» και η σημασία της είναι η αποχή από το κρέας, «από» και «κρέας». Στην Ρώμη χρησιμοποιούσαν την λέξη «carnevale» που σημαίνει «αντίο κρέας». Είναι η αποχή τριών εβδομάδων πριν από την Καθαρή Δευτέρα ώστε να υποδεχτούν την Σαρακοστή.

Οι ρίζες των εορτασμών αυτών προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα όπου γιόρταζαν την έναρξη της νέας χρονιάς προσπαθώντας το νέο έτος να είναι ευνοϊκό και παράλληλα γιόρταζαν την αναγέννηση της φύσης με τον ερχομό της άνοιξης.

Οι εκδηλώσεις τότε δεν είχαν μεγάλη διαφορά από τις σημερινές, αφού μεταμφιέζονταν, χόρευαν, πέταγαν κομφετί, και τα σεξουαλικά υπονοούμενα αποτελούσαν βασικό στοιχείο…..για την Αρχαία Ελλάδα μιλάμε!!!!

Παρόμοιες γιορτές γίνονταν από τους Βαβυλώνιους, τους Αιγυπτίους προς τιμή της Ίσιδας και τους Ρωμαίους οι οποίοι γιόρταζαν τα Διονύσια, τα Βακανάλια, τα Σατουρνάλια, τις Καλέντες του Ιανουαρίου και τα Λαντερκάλια του Φεβρουαρίου.

Στις περιόδους αυτών των γιορτών, οι άνθρωποι άφηναν τελείως ελεύθερους τους εαυτούς τους, τριγυρνώντας μασκαρεμένοι στους δρόμους και πράττοντας κάθε ασχημοσύνη ελεύθερα.

Οι Απόκριες είναι η μοναδική μας ευκαιρία μέσα στο χρόνο να βγάλουμε προς τα έξω τον πραγματικό μας εαυτό, γι αυτό θα πρέπει να προσέξουμε καλά τι μάσκα θα διαλέξουμε.

Περίεργος αλήθεια μου φαίνεται αυτός ο συλλογισμός.

Θα πρέπει λοιπόν να φορέσουμε μάσκα για να βγάλουμε τον πραγματικό μας εαυτό;

Οπότε σύμφωνα με τα παραπάνω, το πρόσωπό μας στην ουσία είναι μία «μάσκα» (δηλαδή κάτι ψεύτικο), ενώ φορώντας τη μάσκα είμαστε αυτό που είμαστε;

ΣΚΕΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ !!!!!!

Εμείς όμως θα μασκαρευτούμε, θα φάμε, θα γλεντήσουμε, θα χορέψουμε και…….. δε βαριέσαι, ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει………

Άλλη μία γιορτή με πολύ (έστω νηστίσιμο) φαγητό, γλέντι και καλή διάθεση είναι η Καθαρή Δευτέρα. Γιατί όμως την γιορτάζουμε; Ας το δούμε.

Η Καθαρή Δευτέρα συμβολίζει την καθαρότητα ή την αγνότητα αν προτιμάτε, καθώς είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής, δηλαδή της μεγάλης νηστείας του Πάσχα που διαρκεί 40 μέρες όσες και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.

Ονομάστηκε έτσι γιατί καλούμαστε να αφήσουμε πίσω όλες τις αμαρτωλές συνήθειες και κραιπάλες, συμπεριλαμβανομένων και των αρτύσιμων, (δηλαδή των μη νηστίσιμων φαγητών), καθαρίζοντας με τον τρόπο αυτό την ψυχή και το σώμα μας.

Ο εορτασμός της Καθαρής Δευτέρας στην ύπαιθρο είναι γνωστός και ως «Κούλουμα».

Σύμφωνα με μία άποψη ο όρος είναι Αθηναϊκός και προέρχεται από τους στύλους (κολώνες) του Ολυμπίου Διός, για τους οποίους οι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν την Λατινική λέξη «colymna».

Όπως και να γιορτάσει κανείς την Καθαρή Δευτέρα, ό,τι κι΄ αν επιλέξει να βάλει στο τραπέζι του, η μέρα απαιτεί (αν το επιτρέπει και ο καιρός φυσικά) το παραδοσιακό πέταγμα του χαρταετού.

Εκτός από ένα πολύ ωραίο έθιμο, καθώς γεμίζουν οι ουρανοί με φανταχτερά χρώματα και περίτεχνα σχέδια, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεμουδιάσουμε λίγο από την καθιστική ζωή που κάνουμε οι περισσότεροι, (όχι εμείς βέβαια του Φ.Ο.Ν.Ι που αλωνίζουμε την Ελλάδα) και να χαρούμε λίγο τη φύση και την εξοχή.

Και αν δεν θέλουμε να αγοράσουμε έτοιμο χαρταετό, μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε και μαζί με τα παιδιά ή τα εγγόνια μας να φτιάξουμε τον δικό μας.

Αυτάααα…….. λοιπόν.

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ, ΚΑΛΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ και να περάσετε όλοι ΥΠΕΡΟΧΑ !!!!!!!!!

Ιωάννου Φωτεινή




Το κόψιμο της Βασιλόπιτας του Φ.Ο.Ν.Ι.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 14 Ιανουαρίου 2018 έγινε το κόψιμο της Βασιλόπιτας του Ομίλου μας στο κέντρο ΝΕΦΕΛΗ στην Πάρνηθα. Πλήθος μελών και φίλων παρευρέθηκαν για να γιορτάσουμε όλοι μαζί  την είσοδο του καινούργιου χρόνου και να ανταλλάξουμε εγκάρδιες ευχές.

Εκτός από την Βασιλόπιτα έγινε και απονομή τιμητικής πλακέτας στον κ. Στέφανο Λιβέρη, πρώην πρόεδρο του ΦΟΝΙ και νυν μέλος του Δ.Σ. της Ο.Φ.Ε.Σ.Ε., για την πολυετή προσφορά του στον Όμιλο.

Η εκδήλωση μας αυτή είχε πολύ κέφι, φαγητό και χορό. Επίσης μοιράστηκαν στους παρευρισκομένους, με λαχνούς, δώρα που προσέφεραν καταστήματα της Ν. Ιωνίας.

Μας τίμησαν με την παρουσία τους ο κ. Γκότσης Ηρακλής Δήμαρχος Ν. Ιωνίας, ο κ. Κατσαντώνης Βασίλειος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας, ο κ. Μανούρης Παναγιώτης επικεφαλής της παράταξης «Δημιουργία – Αλληλεγγύη», η κα Θωμαΐδου Δέσποινα επικεφαλής της παράταξης «Δύναμη – Προοπτική», ο κ. Αναμουρλόγλου Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ν. Ιωνίας, ο κ. Καναβός Μιλτιάδης Δημοτικός Σύμβουλος, ο κ. Τσαγκαράκης Κώστας εκπρόσωπος του Αθλητικού «Γ.Σ.Ν.Ι. Ανατολή» και ο κ. Παπαγεράσιμος Σταύρος εκπρόσωπος της Ένωσης Σπάρτης Ν. Ιωνίας.