Ημερήσια εκδρομή στην Σαλαμίνα

Όταν ήμασταν μικροί, τα καλοκαίρια πολλές φορές πηγαίναμε εκδρομή για μπάνιο στα Σελίνια, στη Σαλαμίνα και για προσκύνημα στη Φανερωμένη.

Από την ιστορία πάλι γνωρίζαμε το νησί για την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ποτέ όμως δεν είχαμε επισκεφθεί το νησί και τα αξιοθέατα του. Είπαμε λοιπόν, να πάμε στη Σαλαμίνα και να την επισκεφθούμε, αλλιώς.

Ξεκινήσαμε το πρωί (12.05.2019) και φθάνοντας στο Πέραμα, με το καράβι της γραμμής, σε 15’ λεπτά βρεθήκαμε στο λιμάνι του νησιού, τα Παλούκια. Εκεί μας περίμενε η ξεναγός μας, η κα Μίχα, γεννημένη και μόνιμος κάτοικος του νησιού, η οποία ανέλαβε το έργο της ξενάγησης και όπως αποδείχτηκε ήταν μια εξαιρετική ξεναγός.

Πρώτος μας σταθμός το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σαλαμίνας. Το διατηρητέο κτήριο του πρώην 1ου Καποδιστριακού Σχολείου του νησιού ανακατασκευάστηκε, σύμφωνα με τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου μουσείου. Τα ευρήματα που φιλοξενεί στην μόνιμη έκθεσή του αποτελούν δείγμα της ένδοξης ιστορίας της Σαλαμίνας.

Επόμενος σταθμός μας το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, που ξαναγεννήθηκε μετά από 130 χρόνια. Μέσα στο υπέροχο πευκόδασος, σε σημείο που απλώνεται η θέα προς τον κόλπο του νησιού, που υπήρξε καταφύγιο καταδιωκόμενων κατά την επανάσταση .Η μοναχή Χριστονύμφη, μας υποδέχθηκε, στην αυλή της Μονής προσφέροντας μας καφέ, νερό. Μας έκανε μια σύντομη αναφορά για την ιστορία του μοναστηριού, καθώς και για τον θρύλο με τα «μπουριά». Ένας θρύλος που συνοδεύει αυτό το μοναστήρι. Στην αυλή του υπάρχει το καταβάσιο που πολλοί το συνδέουν με τον αρχαίο ναό της Εκάτης, που υπήρχε στην περιοχή, αλλά και με το παλάτι του Αίαντα. Ο θρύλος λοιπόν λέει ότι μπορεί να συνδεόταν με στοές και με τη σπηλιά του Ευριπίδη.

Πλησιάζοντας προς τα Κανάκια, είναι το μοναδικό Μυκηναϊκό ανακτορικό συγκρότημα ταυτισμένο με το βασίλειο του Αίαντα. Πρόκειται για ολόκληρο σύστημα δωματίων σε παράλληλες σειρές. Ως σήμερα έχουν ανιχνευθεί 45 δωμάτια και βοηθητικοί χώροι. Εκεί μας έγινε μια ανεπανάληπτη ξενάγηση.

Στην παραλία  Κανάκια γευματίσαμε, και μερικοί τολμηροί έκαναν και μπάνιο. Κατά την επιστροφή μας σταματήσαμε στον Τύμβο των Σαλαμινομάχων, αφιέρωμα μνήμης για την ιστορική ναυμαχία. Μια αναμνηστική φωτογραφία, και άρχισε ο δρόμος της επιστροφής, κάνοντας μια στάση στη Μονή Φανερωμένης και σε ένα ακόμη αξιοθέατο του νησιού το σπίτι – μουσείο  του Άγγελου Σικελιανού, δίπλα στη θάλασσα.




Πρωτοχρονιά στην Βέροια, την ¨Ιερουσαλήμ¨ της Μακεδονίας

Πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά………….

Αποχαιρετήσαμε για μια ακόμη φορά τον παλιό χρόνο. Όλοι κάπου γιόρτασαν αυτή τη σημαντική ημέρα. Έτσι και ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να του “κουνήσει το μαντήλι” με μια τετραήμερη δισυπόστατη εκδρομή στο κέντρο της Μακεδονίας. Σε μια πόλη με σπουδαία ιστορία, μια πόλη με παραδοσιακές συνοικίες και πολιτισμό, στην υπέροχη Βέροια την μικρή Ιερουσαλήμ, όπως την ονομάζουν για τις δεκάδες βυζαντινές εκκλησίες της, οι οποίες, οι περισσότερες, έχουν μετατραπεί σε τζαμιά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν να επισκεφθούμε την πόλη αυτή με τη σπουδαία ιστορία και διαδρομή, την δεύτερη μεγάλη πόλη της Ημαθίας, μετά τις γειτονικές Αιγές, πρωτεύουσα της Μακεδονίας κατά τους χρόνους του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλέξανδρου.

Την πόλη που επισκέφθηκε, δίδαξε τον Χριστιανισμό και ίδρυσε Εκκλησία, ο Απόστολος Παύλος.

Την πρώτη ημέρα (Σάββατο 29/12/2018) με ενδιάμεσες στάσεις και μια άκρως νόστιμη τσιπουροκατάνυξη με μεζεδάκια που μας φίλεψαν 2 – 3 κυρίες της παρέας μας, εντός του πούλμαν, φτάσαμε στην Βεργίνα όπου εκεί επισκεφθήκαμε και γνωρίσαμε το Μουσείο Βασιλικών Τάφων των Αιγών (μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO) όπου ανάμεσα στους τάφους ξεχωρίζει ένα ταφικό μνημείο που σύμφωνα με τον καθηγητή αρχαιολογίας Μανόλη Ανδρόνικου, ανήκε στον Βασιλιά Φίλιππο Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Κοιτώντας τα ευρήματα σε συνεπαίρνει  ο μεγάλος αριθμός κτερισμάτων που είναι έργα τέχνης, αρκετά από αυτά από χρυσό όπως η περίφημη λάρνακα με τον δεκαεξάκτινο ήλιο (αστέρι της Βεργίνας) σύμβολο της Μακεδονικής δυναστείας.

Αφού λοιπόν γίναμε πιο, πλούσιοι, γνωρίζοντας όλα αυτά τα θαυμάσια, κατευθυνθήκαμε στο πολύ καλό ξενοδοχείο μας, στην Βέροια, για ξεκούραση ή μια βόλτα στην πόλη για όσους το επέλεξαν.

Την επομένη ημέρα (Κυριακή 30/12/2018) χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, γ’ αυτό παραπάνω ονόμασα την εκδρομή δισυπόστατη. Την ομάδα των πεζοπόρων και την ομάδα των περιηγητών.

Όσοι συμμετείχαν στην ομάδα των πεζοπόρων είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουν στο Βέρμιο. Την Κυριακή κάναμε μια κυκλική διαδρομή που άρχιζε από την Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά και καταλήξαμε στο ίδιο σημείο. Τα πρώτα 2 χλμ κινηθήκαμε μέσα σε δάσος από οξιές και τα πρώτα χιόνια έκαναν την εμφάνισή τους. Στην συνέχεια ακολουθήσαμε, την χιονισμένη πλέον κορυφογραμμή, σε χωματόδρομο και μονοπάτι και φτάσαμε στην κορυφή Φούρκα στα 1.543μ. Ο καιρός ήταν αρκετά καλός και με σχετικά καθαρή ατμόσφαιρα οπότε είχαμε την δυνατότητα να δούμε τον κάμπο της Βέροιας, τα Πιέρια Όρη, το Ιμπιλί, στο βάθος το Ξηροβούνι και τις κορυφές Δίδυμες του χιονοδρομικού κέντρου 3 – 5 Πηγάδια. Στην επιστροφή ακολουθήσαμε την δυτική πλευρά της κορυφογραμμής περνώντας από τις ανεμογεννήτριες και φτάσαμε στο ψηλότερο σημείο της ανάβασης στα 1.622μ. Από εκεί κατηφορίσαμε προς το δασωμένο μέρος του βουνού και καταλήξαμε στο σημείο έναρξης, την Παναγία Σουμελά, όπου συναντηθήκαμε με την ομάδα των περιηγητών.

Όσοι συμμετείχαν στην ομάδα των περιηγητών ξεκινήσαμε για να επισκεφθούμε τους Μακεδονικούς τάφους στην περιοχή των Λευκαδίων της Νάουσας και αργότερα για προσκύνημα στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά. Στην διαδρομή μας, στο Βέρμιο, προς το μοναστήρι συναντήσαμε αρκετό χιόνι, που είχε ρίξει τις προηγούμενες ημέρες. Να σημειωθεί ότι και οι 4 ημέρες της εκδρομής ήταν φανταστικές από καιρό.

Το μεσημέρι, αφού συναντηθήκαμε με τους πεζοπόρους, φάγαμε στο όμορφο χωριό της Καστανιάς.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και όσοι αισθάνονταν ξεκούραστοι, αποφάσισαν να γνωρίσουν τις όμορφες συνοικίες της Βέροιας, όπως την Μπαρμπούτα, την Εβραϊκή συνοικία και την Κυριώτισσα, την Χριστιανική συνοικία. Συνοικίες που υπάρχουν στην πόλη από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Περπατήσαμε στα σοκάκια της Κυριώτισσας με τις πέτρινες κατοικίες, τα αναστηλωμένα σπίτια με τα σαχνίσια, τις αρχιτεκτονικές προεξοχές στις προσόψεις των παραδοσιακών κτιρίων. Που μας εντυπωσίασαν τα διαφορετικά, ζωηρά και ζεστά χρώματα που έχουν.

Δίπλα στα θορυβώδη νερά του Τριπόταμου με το καταπράσινο λαγκάδι, μας περίμενε η Μπαρμπούτα, η εβραϊκή συνοικία, κτισμένη τριγωνικά, σαν μια κλειστή γειτονιά ελεγχόμενης κυκλοφορίας, όπου ζούσαν οι Εβραίοι της πόλης.

Όλα αυτά λοιπόν, η βόλτα στα σοκάκια, η ρομαντζάδα των χρωμάτων στα σαχνίσια, οι πλακόστρωτοι δρόμοι και τα δαιδαλώδη καλντερίμια συνδυάζουν την πανέμορφη Βέροια.

Ξημέρωσε, (Δευτέρα 31/12/2018), παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Μετά το πρωινό, αφήσαμε τους πεζοπόρους να εξερευνήσουν μια ακόμη πεζοπορική διαδρομή στο Βέρμιο και εμείς αναχωρούμε για τη θέση Λουτράκι, στα δυτικά της Αριδαίας. Προορισμός μας τα Λουτρά Πόζαρ, με ιαματικά νερά που αναβλύζουν σε θερμοκρασία 37ο C. Πολλοί επισκέπτες και αρκετοί από τους δικούς μας, αποφάσισαν να βουτήξουν στα ζεστά νερά παρόλο που έξω η θερμοκρασία ήταν πολύ χαμηλή. Οι υπόλοιποι απολαύσαμε το καφεδάκι μας στα ζεστά, κοιτώντας και βγάζοντας φωτογραφίες τους θαρραλέους κολυμβητές μας.

Η ομάδα των πεζοπόρων ξεκίνησε από το  άλσος του Αγ. Νικολάου της Νάουσας για μια κυκλική πεζοπορική διαδρομή. Ανηφορίσαμε σε δασωμένο μονοπάτι με έντονα τα χειμωνιάτικα χρώματα και τα πεσμένα φύλλα οξιάς δημιουργούσαν ένα πολύχρωμο χαλί γύρω μας. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας οπότε και στην πρώτη στάση μας, στον προφήτη Ηλία απολαύσαμε μια υπέροχη θέα του κάμπου της Ημαθίας. Συνεχίσαμε την διαδρομή μας για το εκκλησάκι της Υπαπαντή όπου μας περίμενε ένα ζεστό τσάι, από τον επίτροπο του εκκλησιαστικού συμβουλίου, να μας τονώσει. Ξεκινήσαμε την κατάβαση από μονοπάτι που κινήθηκε μέσα σε ένα πολύ έντονα δασωμένο τοπίο και που σε κάποια σημεία αισθανόσουν ότι ήσουν μέρος ενός παραμυθιού με νεράιδες και ξωτικά. Συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε προς το άλσος του Αγ. Νικόλαου ώσπου συναντηθήκαμε με την ομάδα των περιηγητών και όλοι μαζί περπατήσαμε στο ομώνυμο πάρκο, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους.

Το μεσημέρι όλοι μαζί πήγαμε για φαγητό στην πόλη της Νάουσας και επιστρέψαμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο μας γιατί το βράδυ μας περίμενε ξενύχτι για να υποδεχτούμε τον Νέο Χρόνο.

Το βράδυ στο ξενοδοχείο, σε μια πολύ όμορφη αίθουσα με ζωντανή μουσική όλοι μαζί υποδεχθήκαμε το 2019 χορεύοντας, πίνοντας, γελώντας και ανταλλάσσοντας ευχές για ένα χρόνο καλό, με υγεία, ευτυχία και ειρήνη.

Το πρωί, (Τρίτη 01/01/2019) ξυπνώντας αρκετά αργούτσικα, αναχωρήσαμε από τη Βέροια για την επιστροφή μας στην αγαπημένη μας Νέα Ιωνία, περνώντας από το Λιτόχωρο όπου απολαύσαμε καφέ και φαγητό και με ενδιάμεσες στάσεις επιστρέψαμε χαρούμενοι και με την ελπίδα ότι ο Νέος Χρόνος θα είναι ευλογημένος για όλους μας.

Εύχομαι από καρδιάς, υγεία και ευτυχία σε όλα τα μέλη του Φ.Ο.Ν.Ι. και ιδιαίτερα στο Δ.Σ. να είναι όλοι γεροί και δημιουργικοί, για να μας ετοιμάζουν πολλές και ωραίες εκδρομές.

Υ.Γ. Η περιγραφή των διαδρομών που έκαναν οι πεζοπόροι είναι της Ιφιγένειας  Βασιλείου.

Ιωάννου Φωτεινή




Δελτίο Τύπου : Κοπή Πρωτοχρονιάτικης Πίτας 2019, του Φ.Ο.Ν.Ι.

Με εξαιρετική επιτυχία και με τη συμμετοχή πλήθους μελών, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη συνεστίαση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Ομίλου σε κέντρο,  στη Νέα Ιωνία.

Για πρώτη φορά μετά από την ενθρόνισή  του, ευλόγησε την εκδήλωση ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ, ο οποίος ευχήθηκε κάθε επιτυχία στις δραστηριότητες του Ομίλου μας.

Μετά την αποχώρηση του Μητροπολίτη έλαβε τον λόγο ο  Πρόεδρος του Ομίλου κος Χρήστος Ιωάννου στην ομιλία του, αφού ευχαρίστησε τον Πρόεδρο της ΟΦΟΕΣΕ και όλους τους παριστάμενους για την παρουσία τους στην εκδήλωση, εκτός των άλλων, τόνισε ότι είναι ανάγκη να ξεφεύγουμε από τα καθημερινά και να χαιρόμαστε τη φύση παραμερίζοντας τις δυσκολίες της καθημερινότητας και αυτό βεβαίως το προσφέρει απλόχερα ο Φυσιολατρικός Όμιλος Νέας Ιωνίας.

Έκλεισε δε με την ευχή να είναι όλοι παρόντες, υγιείς και χαρούμενοι και στην πρωτοχρονιάτικη πίτα του 2020.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν : Ο Δήμαρχος Νέας Ιωνίας κ. Ηρακλής Γκότσης, ο πρόεδρος της ΟΦΟΕΣΕ κ Βασίλης Κατσαντώνης, η κ. Δέσποινα Θωμαϊδου, αρχηγός της παράταξης  «Δύναμη Προοπτική», οι Δημοτικοί Σύμβουλοι της παράταξης «Δημιουργία Αλληλεγγύη» Γιάννης Λαζαρίδης  και Ευθύμιος Παπαμαργαρίτης.

Επίσης παρέστησαν ο εκπρόσωπος του Αθλητικού Ομίλου «Ανατολή» κ. Κώστας Τσαγκαράκης και η πρόεδρος του Συλλόγου Σμυρναίων κ. Χρυσάνθη Αθηνάκη, ο εκπρόσωπος της Ένωσης Σπάρτης κ. Σταύρος Παπαγερασίμου, ο πρόεδρος Παλαίμαχων Ποδοσφαιριστών Νέας Ιωνίας κ. Πρόδρομος Παπαδόπουλος.

Μετά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας, έγινε η βράβευση του Ομίλου μας από τον  πρόεδρο της Ομοσπονδίας Φυσιολατρικών Ορειβατικών Σωματείων Ελλάδος κ. Βασίλη Κατσαντώνη για την επί χρόνια εκδρομική του δραστηριότητα και για τις κοινωνικές και πολιτιστικές του εκδηλώσεις του.

Ακολούθησε διασκέδαση και χορός μέχρι τις απογευματινές ώρες.




Στη μνήμη της Καίτης Χριστοφορίδου

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2018 ξεκίνησε για το μεγάλο και χωρίς
γυρισμό ταξίδι της, η ΚΑΙΤΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΟΥ, Ειδική
Γραμματέας του Ομίλου μας.

Για όλους εμάς στον Όμιλο ήταν «….η ΚΑΙΤΗ μας» και έτσι θα
μείνει στην μνήμη μας.

Ήταν ένας χαρούμενος και πολύ δοτικός άνθρωπος, μας έδινε
την αγάπη της με το χαμόγελο και την ενεργητικότητα της παρ’ όλες τις άσχημες
και δύσκολες  στιγμές που είχε
αντιμετωπίσει με το χαμό της αγαπημένης της κόρης και εν συνεχεία με την ταλαιπωρία
της με την επάρατο νόσο.

Συμπαραστεκόταν όσο μπορούσε σε όλους και μας γέμιζε γλύκα
με τα όμορφα γλυκά της που μας φίλευε σχεδόν καθημερνά.

Συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις του Ομίλου με όρεξη και
δραστηριότητα.

Τα μέλη του Φ.Ο.Ν.Ι. και ειδικά όση την γνωρίσαμε από κοντά
θα τη θυμόμαστε σαν την αγαπημένη μας Καίτη και δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.

Καλό Παράδεισο αγαπημένη μας.

Το Διοικητικό
Συμβούλιο




Ένα διήμερο στην Μεσσηνία

Η μέρα (27/10/2018)  ηλιόλουστη, σε προδιαθέτει ευχάριστα. Μετά από μια διαδρομή 2 ωρών πήραμε τον επαρχιακό δρόμο για Καρδαμύλη. Και εκεί που έλεγες ότι οι στροφές δεν θα τελειώσουν ποτέ, την αντικρίσαμε από ψηλά. Ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, με πετρόκτιστα σπίτια. Βόλτα στα σοκάκια, βαθιές ανάσες, στον καθαρό αέρα και γεύμα με θέα το απέραντο γαλάζιο. Το απόγευμα μας περίμενε η Καλαμάτα.

Ταχτοποιηθήκαμε σ΄ένα υπέροχο ξενοδοχείο με θεά την θάλασσα και την παραλία της Καλαμάτας και στη συνεχεία κάναμε μια πρώτη γνωριμία με την πόλη.

Την επόμενη μέρα (28/10/2018) περπατήσαμε στο ιστορικό κέντρο της, επισκεφθήκαμε το εξαιρετικό αρχαιολογικό μουσείο της, απολαύσαμε τον καφέ μας σε ένα παραδοσιακό καφενείο  και παρακολουθήσαμε την εξαιρετική παρέλαση, της εθνικής μας εορτής. Το μεσημέρι αναχωρήσαμε για την Βάστα όπου φάγαμε σε ένα καταπράσινο τοπίο γεμάτο πλατάνια, διπλά στο ποτάμι.

Κατόπιν προσκυνήσαμε στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας και θαυμάσαμε τα 17 δέντρα πάνω στη στέγη του. Στην επιστροφή η αρχηγός μας ξάφνιασε, ευχάριστα, με τις χορευτικές ικανότητες και το μπρίο της !

Επιστρέψαμε έχοντας ωραίες εικόνες και ανεβασμένη ψυχολογική διάθεση .




Ανάβαση στα Βαρδούσια Όρη και την κορυφή Κόρακας

Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, 40 μέλη του ΦΟΝΙ, συναντηθήκαμε το πρωινό του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου 2018 για να κατακτήσουμε τα Βαρδούσια. Η χαρά ήταν εμφανής στα πρόσωπά μας, όχι μόνο για την εξόρμηση, αλλά και γιατί ξαναβρισκόμασταν μετά από δύο και πάνω μήνες που είχαν περάσει από την τελευταία μας πεζοπορία.

        Η οδική διαδρομή πέρασε γρήγορα μιας και είχαμε πολλά να πούμε και να εξιστορήσουμε. Φτάνοντας στην έναρξη της πεζοπορίας μας, το χωριό Άνω Μουσουνίτσα (Αθανάσιος Διάκος), μας συνεπήρε το ατέλειωτο πράσινο της φύσης που απλόχερα τούτος ο τόπος προσφέρει. Εκεί μας περίμενε ο οδηγός μας αλλά και το αγροτικό που θα μετέφερε τα σακίδιά μας μέχρι το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας.

Έτσι λοιπόν, ανάλαφροι και χαρωποί, ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας με προορισμό τη θέση Πιτιμάλικο στα 1.960μ., όπου είναι χτισμένο το καταφύγιο που θα μας φιλοξενούσε. Η διαδρομή μας ακολούθησε το κλασικό μονοπάτι, το οποίο όμως ανακαλύψαμε ότι ήταν διαβρωμένο από το νερό και είχε δημιουργήσει απότομες κλήσεις και σαθρό έδαφος. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, η ομάδα περπατούσε μαγεμένη από την ομορφιά του δάσους. Οι ολιγόλεπτες στάσεις στην θέση Γιατάκια με την δεξαμενή και τα λιβάδια στην θέση Ζιρέλια, για ανάκτηση δυνάμεων, μας βοήθησαν να φτάσουμε στο εικονοστάσι κάτω από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία. Εκεί πλέον το δάσος έδινε την σκυτάλη στο αλπικό τοπίο. Από εδώ και πέρα η συντροφιά του ορεινού όγκου των Βαρδουσίων είχε την τιμητική του. Η παρέα συνέχισε την διαδρομή με λίγο πιο γρήγορο ρυθμό μιας και τα απειλητικά σύννεφα έκαναν την εμφάνισή τους. Η τελευταία μισή ώρα και πλέον, δυστυχώς έγινε υπό έντονη βροχή. Η θέα του καταφυγίου ήταν ανακουφιστική και έτσι αναπτέρωσε το ηθικό μας για να βρεθούμε όσο πιο σύντομα γίνεται εκεί, προκειμένου να ξεφορτωθούμε τα βρεγμένα ρούχα και μποτάκια μας, και να αισθανθούμε λίγη ζεστασιά.

Αφού τακτοποιηθήκαμε, και απλώσαμε την “μπουγάδα μας” όπου βρίσκαμε ελεύθερο χώρο, μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία που τα πηγαδάκια έδιναν και έπαιρναν με πειράγματα, συζητήσεις και επιτραπέζια παιγνίδια. Τις συζητήσεις μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας να γνωρίσουμε πιο πολύ το ζευγάρι των δύο Ιταλών ορειβατών που συμμετείχαν στην εκδρομή μας και είχαν επισκεφτεί την χώρα μας με σκοπό να κατακτήσουν μαζί μας τον Κόρακα. Πήραμε τις πληροφορίες που θέλαμε για τα Ιταλικά βουνά και τις via ferrata διαδρομές που πολλοί από εμάς θέλουμε να κάνουμε.

Η βροχή σταμάτησε και έτσι είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στην γύρω περιοχή. Ο επιβλητικός αλπικός όγκος των Βαρδουσιών δίπλα μας, έδινε την αίσθηση ότι με ένα άπλωμα του χεριού θα μπορούσες να τον αγγίξεις. Η τρισδιάστατη εικόνα του εδάφους και οι μεγάλου σε όγκο πέτρες που έμοιαζαν με μετεωρίτες, γέμιζε με πρωτόγνωρες εικόνες τα μάτια μας και έδιωχνε τις όποιες σκέψεις της καθημερινότητάς μας.

Σιγά σιγά το σούρουπο έδινε μια άλλη εικόνα στην περιοχή και καθώς τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται, ξεκίνησε το γεύμα μας και η οινοποσία, μέσα στην θαλπωρή του καταφυγίου. Λίγο αργότερα βγήκαμε ξανά έξω στον έναστρο ουρανό που λίγες φορές μας δίνεται η ευκαιρία να απολαύσουμε.

Η νύχτα πέρασε γρήγορα και την επομένη, μετά το πρωινό μας, μια ομάδα 24 μελών ξεκίνησαν την πορεία προς την κορυφή Κόρακας. Ο καιρός ήταν με το μέρος των πεζοπόρων και ακολουθώντας την κλασική διαδρομή από τις Πόρτες και το Μέγα Κάμπο και μετά από μια απαιτητική ανάβαση, η κατάκτηση της κορυφής στα 2.495μ, ήρθε να αποζημιώσει την προσπάθεια. Καθ’ όλη την διαδρομή δεν έλειψαν τα πειράγματα και η εμψύχωση της ομάδας. Γεμάτοι από εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς ξεκίνησε η κατάβαση από τις Κοπρισιές. Η ομάδα που δεν ανέβηκε στην κορυφή, αφού απόλαυσε τα πρωινά χρώματα που αντικατοπτρίζονταν στα βράχια, ξεκίνησε την επιστροφή από τα ίδια, για το χωριό Άνω Μουσουνίτσα (Αθ. Διάκος).

Όλοι μαζί βρεθήκαμε στην πλατεία του χωριού για να απολαύσουμε το υπέροχο γεύμα μας. Η εξόρμηση μας, στέφθηκε με επιτυχία και χαρακτηρίστηκε ως η πιο απαιτητική και δύσκολη που είχε κάνει μέχρι τώρα ο σύλλογός μας. Τα χαμόγελα και η ικανοποίηση που βλέπαμε ο ένας στο πρόσωπο του άλλου ήταν ότι καλύτερο και επιβεβαίωνε για άλλη μια φόρα ότι η φύση μας αναζωογονεί και μας δίνει αστείρευτη δύναμη για να συνεχίσουμε να περπατάμε στις ομορφιές της χώρας μας.

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα να μην ευχαριστήσω για την βοήθεια, τους Νώντα, Γιάννη, Στέλιο, Γιώργο, Δημήτρη και όλους όσους με την φροντίδα τους και την ομαδικότητα τους εμψύχωναν τους άλλους και έδιναν στην μεγάλη αυτή προσπάθεια μια νότα χαράς και διασκέδασης.

Ιφιγένεια Βασιλείου

Μέλος ΔΣ




Καλοκαιρινή απόδραση στην Τζιά

Πρωί-πρωί, 23 Ιουνίου 2018, φεύγουμε για να προλάβουμε το πρωινό πλοίο που ξεκινά από το Λαύριο, για το πιο όμορφο και κοντινό κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου την Κέα (Τζια).

Το νησί πήρε το όνομά του από τον ήρωα Κέω, γιο του Απόλλωνα και της νύμφης Ροδοέσσης η παρουσία του οποίου εντοπίζεται στο νησί στις αρχές του 11ου π.Χ. αιώνα. Επίσης κατά τη μυθολογία ονομαζόταν και «Υδρούσα» για τα πολλά νερά και την πυκνή βλάστησή της.

Μέσα 60 λεπτά φτάσαμε στο λιμάνι την Κορησσιά και από εκεί αρχίσαμε τις εξορμήσεις μας. Αρχίζουμε από το ανατολικό μέρος του νησιού με πρώτο σταθμό την Κάτω Μεριά, μετά το Καμπί στη συνέχεια τον Κούνδουρο, τις Ποίσσες με τις καταπληκτικές παραλίες. Στον Μυλοπόταμο θα επισκεφτούμε το Λαογραφικό Μουσείο που φτιάχτηκε με φροντίδα και μεράκι από τα μέλη της μη κερδοσκοπικής Εταιρείας «Μυλοπόταμος», με σκοπό τη διατήρηση και ανάδειξη της αγροτικής, λαογραφικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Κέας καθώς και τη γνωριμία των νέων και των επισκεπτών με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του νησιού. Στεγάζεται σ’ ένα παλιό πέτρινο κτίριο, που είχε κτιστεί το1845. Από εκεί θα πάμε στον Οτζιά για μπάνιο και φαγητό. Η παραλία Οτζιάς στον ομώνυμο οικισμό, είναι η μεγαλύτερη παραλία της Κέας.

Η πρώτη μέρα μας τελείωσε με μία ωραία βραδινή βόλτα στο λιμάνι με κάποιους να τρώνε νόστιμους μεζέδες και άλλους γλυκά και παγωτά.

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε από την Παναγία Καστριανή την προστάτιδα της Κέας και βρίσκεται σε ένα πραγματικά επιβλητικό τοπίο μέσα από μια διαδρομή που σου κόβει την ανάσα με την ομορφιά της. Η Μονή ιδρύθηκε το 1.700 μ.Χ και γιορτάζει κάθε 15 Αυγούστου.

Μετά την Παναγία Καστριανή το τοπίο είναι επιβλητικό, άγριο και πανέμορφο μέχρι που να φτάσουμε στην Χώρα της Κέας (Ιουλίδα). Πρωτεύουσα του νησιού με τα  παραδοσιακά σπίτια, πυκνοδομημένα, συνθέτουν ένα σπάνιο αρχιτεκτονικό σύνολο, με πλακόστρωτα στενά, σκάλες, πλατώματα και στεγάδια ανάμεσα.

Πριν φτάσουμε καλά καλά, οι μισοί από τους εκδρομείς κατέβηκαν από το λεωφορείο για να κάνουν έναν περίπατο προς το Λιοντάρι της Κέας και οι άλλοι μισοί καταλήξανε στα στενά δρομάκια και στις μικρές πλατείες για καφέ και μερικά ψώνια στη Χώρα.

Το Λιοντάρι της Κέας είναι ένα από τα αξιοθέατα της, σκαλισμένο στο βράχο. Είναι δεμένο με πολλούς μύθους και θρύλους και είναι έργο του 6ου αιώνα π.Χ.

Όσοι επισκέφθηκαν το Αρχαιολογικό Μουσείο θαύμασαν ευρήματα που χρονολογούνται από το 3.300 ως το 1.100 π.Χ. και προέρχονται, ως επί το πλείστον, από τις περιοχές της Κεφάλας και της Αγίας Ειρήνης. Η συλλογή περιλαμβάνει

αγάλματα γυναικείων μορφών, χρυσά κοσμήματα, σφραγιδόλιθους, νομίσματα, επιγραφές, και πολλά είδη αγγείων σε διάφορα μεγέθη.

Όσοι  πήγαν στον Λέοντα της Κέας κατέληξαν και αυτοί στη Χώρα και έτσι συναντηθήκαμε για να πάμε να επισκεφτούμε το εργαστήριο με τοπικά προϊόντα και να μας δείξουν πως γίνεται το παστέλι, τοπικό προϊόν του νησιού. Βέβαια εκεί έγιναν και οι συνηθισμένες μας αγορές.

Από εκεί για το λιμάνι τη Κορησσιά, για φαγητό και μπάνιο  περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής.

Η καλοκαιρινή μας αυτή απόδραση στη Κέα μας δημιούργησε μια αξέχαστη εμπειρία που στο μέλλον θα την επαναλάβουμε.

Καίτη Ευκλείδου




Στο Καρπενήσι και στο φαράγγι Πάντα Βρέχει με τον Φ.Ο.Ν.Ι.

Όσες φορές κι’ αν  ταξιδέψεις στην Ευρυτανία θα ανακαλύψεις κάτι καινούργιο.

Γι’ αυτό και ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να την επισκεφθεί για πολλοστή φορά και  να διασχίσουμε για δεύτερη φορά, με το πεζοπορικό μας τμήμα, το φαράγγι Πάντα Βρέχει.

Καθώς πλησιάζουμε το Καρπενήσι, πρώτη φανερώνεται η επιβλητική κορυφή του Βελουχιού, μέσα στην παραζάλη που συνοδεύει πάντα την ανάβαση προς τον Τυμφρηστό.

Στο Καρπενήσι, καλώς ή κακώς σπάνια κάθεσαι πολύ. Εδώ έχεις έρθει για άλλα πράγματα. Όπως να σεργιανίσεις με τις ώρες στα πανέμορφα χωριά που απλώνονται κατά μήκος του Καρπενησιώτη, άλλοτε κρυμμένα πίσω από τα δάση των βουνών κι άλλοτε σε πρώτο πλάνο, σκαρφαλωμένα στις  απότομες πλαγιές της Καλιακούδας ή της Χελιδόνας.

Έτσι και εμείς φτάσαμε στο χωριό Κορυσχάδες, ένα από τα ομορφότερα χωριά της  Ευρυτανίας, με πέτρινα καλοδιατηρημένα σπίτια και λιθόστρωτα σοκάκια, όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας, όπως το συνέδριο του Εθνικού Συμβουλίου της Ελεύθερης  Ελλάδας  στις  14 με 27 Μαΐου του 1944 και την περίοδο του εμφυλίου στα τριγύρω δάση.

Αυτό το παρελθόν – του αγώνα της επιβίωσης αλλά και της παραφροσύνης- φαίνεται ακόμη στους τοίχους του παλιού σχολείου που επισκεφθήκαμε, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο της Εθνικής Αντίστασης.

Όσοι δεν επισκέφθηκαν το μουσείο έκαναν μια πολύ ενδιαφέρουσα πεζοπορία από τους Κορυσχάδες στο Κεφαλόβρυσο, περνώντας  από κατάφυτες ρεματιές με πλατάνια και τρεχούμενα νερά, καταλήγοντας το μεσημέρι στην εξαιρετική ταβέρνα του Κεφαλόβρυσου όπου γευτήκαμε όλοι μαζί τα καλομαγειρεμένα φαγητά της και τις πέστροφες φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο.

Συνεχίσαμε για Καρπενήσι όπου καταλύσαμε στο ξενοδοχείο μας για ξεκούραση και συνεχίσαμε με νυχτερινή έξοδο όπου ο καθένας  ήθελε.

Την επομένη ημέρα αφού πήραμε το πρωινό μας οι πεζοπόροι ετοιμάστηκαν για το Πάντα Βρέχει και περνώντας από το Κρίκελο που το διατρέχει ο Κρικελοπόταμος φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό όπου τους περίμεναν τα τζιπ 4Χ4 τα οποία τους μετέφεραν στο χωριό Ροσκά για να αρχίσουν την πεζοπορία ( river treeking )   μέσα στο φαράγγι όπου δημιουργούνται καταρράκτες και μικρές κολυμπήθρες και βουτώντας στα νερά σε μερικά σημεία μέχρι τη μέση και παίζοντας κάτω από τους καταρράκτες γνώρισαν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Όσοι μείναμε πίσω επισκεφθήκαμε τη Μονή Προυσού  που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Καλιακούδα και Χελιδόνα, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας  που μεταφέρθηκε για να σωθεί από τους εικονομάχους από την Προύσα της Μικράς Ασίας.

Το βράδυ κρασοκατάνυξη σε ταβέρνες ή μπαράκια του Καρπενησίου.

Την τελευταία ημέρα οι πεζοπόροι μας έκαναν άλλη μία κυκλική πεζοπορία από το Καρπενήσι στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, αρκετά εύκολη αλλά εξίσου όμορφη  απ’ όπου αγνάντεψαν την κοιλάδα της Ποταμιάς και τον Καρπενησιώτη.

Τελειώνοντας την πεζοπορία   επιβιβαστήκαμε όλοι  στο πούλμαν για την επιστροφή μας στην Νέα Ιωνία , περνώντας από την Μακρακώμη για μεσημεριανό φαγητό.

Ευχαριστήσαμε όσους μόχθησαν για να πετύχει αυτή η εκδρομή και ευχηθήκαμε να γίνονται πολλές τέτοιες εκδρομές για να γνωρίσουμε τα φανταστικά μέρη που διαθέτει η όμορφη πατρίδα μας.

Από την Φωτεινή Ιωάννου

Μέλος του Φ.Ο.Ν.Ι

 




Θρακικά Τέμπη

(Στενά Νέστου – Καταρράκτης Λειβαδίτη – Περιαστικά μονοπάτια της Ξάνθης)

Με αφορμή την αργία της πρωτομαγιάς, φέτος οι πεζοπόροι του συλλόγου μας επισκεφτήκαμε την περιοχή της Ξάνθης. Μια παρέα 29 μελών, με γέλια και χαρές, συναντηθήκαμε το πρωινό του Σαββάτου με προορισμό τη μακρινή Θράκη. Η ενδιάμεση στάση για φαγητό στην παραλία της Μεθώνης Πιερίας, δίπλα στην θάλασσα, μας έδωσε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε λίγο από το κουραστικό ταξίδι και να χαρούμε τον όμορφο ανοιξιάτικο καιρό.

Το βράδυ της ίδιας μέρας και αφού είχαμε τακτοποιηθεί στο ξενοδοχείο μας, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τις μουσικές εκδηλώσεις που η γενέτειρα πόλη του Μ. Χατζηδάκη, η Ξάνθη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες ημέρες, είχε διοργανώσει προς τιμή του. Η κεντρική πλατεία και τα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης έσφυζαν από ζωή και γέμιζαν από υπέροχες μελωδίες του αγαπημένου συνθέτη.

Την επόμενη μέρα εμείς τιμήσαμε τον ποταμό Νέστο. Με έναρξη της πεζοπορίας μας, το εγκαταλελειμμένο χωριό Κρωμνικό και με πρώτη εικόνα μα αγέλη άγριων αλόγων, συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε προ το ποτάμι. Ασυνήθιστοι στην άγρια και παρθένα φύση, με γουρλωμένα μάτια αντικρίζαμε τοπία σαν από τόπους μακρινούς που βλέπουμε σε ντοκιμαντέρ. Περπατήσαμε κάτω από τεράστια δέντρα και διαμέσου ακόμα πιο τεράστιων φυτών και θάμνων. Όσο ανεβαίναμε το πετρόχτιστο μονοπάτι στα Θρακικά Τέμπη, η θέα του ποταμού από ψηλά μας γέμισε με εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς. Η κρύα μπύρα στο τέλος διαδρομής, στο τουριστικό περίπτερο, μας δρόσισε και μας προετοίμασε για το λουκούλλειο γεύμα που ακολούθησε στο όμορφο Σιδηρόκαστρο. Αργά το απόγευμα κινηθήκαμε σε περιαστικό μονοπάτι της πόλης, το γνωστό και ως «Μονοπάτι της Ζωής», ξεκινώντας από τη συνοικία Σαμακώβ . Η ανάβαση αρκετή αλλά το μαλακό σαν χαλί έδαφος και οι υπόγειες διαβάσεις, μας έκαναν μεγάλη έκπληξη. Φτάσαμε στα τείχη της Ξανθίππης, και κατηφορίζοντας με συντροφιά το τελευταίο αχνό φως της ημέρας καταλήξαμε σε πλάτωμα λίγο πριν τα ξακουστά σοκάκια της παλιάς πόλης. Το θέμα του ολόγιομου φεγγαριού και της φωτισμένης πόλης αντάμειψαν τον κόπο μας.

Η τελευταία μέρα στην Θράκη μας βρήκε στην Ροδόπη. Ο ξακουστός καταρράκτης του Λειβαδίτη μας περίμενε εκεί, στο τέλος της μεγάλης κατηφόρας μέσα από το δάσος της Χαϊντούς. Το υπερθέαμα του νερού να πέφτει από τα 60 μέτρα ήταν μοναδικό. Τα κατακάθαρα νερά προσκάλεσαν δύο συνοδοιπόρους μας να κολυμπήσουν και να αναζωογονηθούν υπό τις επευφημίες των υπολοίπων μας, όχι και τόσο τολμηρών, που απολαμβάναμε την γαλήνη του τόπου αυτού. Αντέξαμε την έντονη και επίπονη ανηφόρα για το χωριό Λειβαδίτη, υπό τον ίσκιο που απλόχερα μας χάριζαν οι πανύψηλες, άνω των 30 μέτρων, μερικές, υπεραιωνόβιες οξιές, τα σφεντάμια, τα φλάμπουρα, και οι σημύδες, που πρώτη φορά κάποιοι από εμάς αντικρίζαμε. Το λιτό μα νοστιμότατο φαγητό στο δασικό χωριό, μας έκανε να νοιώσουμε ακόμα καλύτερα.

Ήταν μια πραγματικά όμορφη εκδρομή, με την βοήθεια του αγαπημένου μας Νώντα και της γλυκύτατης Χρυσούλας, των πάντα γελαστών Στέλιου και Γιάννη στο ρόλο της σκούπας μας, και τις πληροφορίες και διασυνδέσεις της Δώνης από την Ξάνθη. Ήταν μια εξόρμηση με οδηγούς στις διαδρομές μας, τους πεζοπόρους της Ξάνθης, μια παρέας ντόπιων που αγαπάει τον τόπο της και είναι πάντα πρόθυμοι να οδηγήσουν όσους το επιθυμούν στα πιο όμορφα και ιδιαιτέρα μονοπάτια. Μια εκδρομή σε έναν τόπο, που εδώ και αρκετά χρόνια ήταν δικός μου στόχος να επισκεφτώ, και που δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την αμέριστη συμπαράσταση και αγάπη του συλλόγου μας ΦΟΝΙ.

Ιφιγένεια Βασιλείου

Μέλος ΔΣ




Μια ανοιξιάτικη εκδρομή στην Τεγέα

Άνοιξη. Ανοίγει ο καιρός, ανοίγουν τα φυτά, ανοίγουν τα παράθυρα και οι καρδιές μας !!!! Μια εποχή γεμάτη χρώματα, αρώματα και φως, το ξύπνημα της φύσης, η κατάλληλη εποχή για εξορμήσεις στην εξοχή.

Μια ομάδα  του Φυσιολατρικού λοιπόν τη Κυριακή (11.03.2018) το πρωί ξεκίνησε για μια ακόμη εξόρμηση στην φύση. Πρώτος προορισμός μας, η Ι. Μ. Βαρσών, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη. Πρόκειται για έναν παράδεισο, καταφύγιο ομορφιάς, χτισμένο πάνω στην πλαγιά του όρους Κτενιάς.

Το εσωτερικό της Μονής είναι γεμάτο από τοιχογραφίες δεκάδων Αγίων, Οσίων, Μαρτύρων, Προφητών. Από τους μοναχούς, είχαμε μια σύντομη ενημέρωση για το ιστορικό της Μονής, και κατόπιν την καθιερωμένη προσφορά τους σε καφέ με τα συνοδευτικά τους και δροσερό νερό.

Όλο για την Σπάρτη λένε και γράφουν, ότι ήταν ο Γολιάθ της Πελοποννήσου, αλλά υπήρχε κι ένας άλλος εδώ, πολύ πριν την ίδρυση της Σπάρτης, ήταν ήσυχος όταν δεν τον ενοχλούσαν. Πρόκειται για την Τεγέα, μια πόλη στο νότιο μισό του κάμπου της Τρίπολης. Το αρχαιολογικό  Μουσείο της πόλης αυτής επισκεφθήκαμε. Ένα μικρό πέτρινο Μουσείο, ένα μικρό κόσμημα της περιφέρειας, που μας αφηγείται την ιστορία της γέννησης και της εξέλιξης της ισχυρότερης πόλης της αρχαίας Αρκαδίας, της Τεγέας, και  γιατί συγκεντρώνει πολλά έργα του Παριανού γλύπτη Σκόπα. Λίγα μέτρα από το Μουσείο, βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος του ναού της Αλέας Αθηνάς, όπου μέσα στο ιερό υπήρχε το άγαλμα της Αθηνάς από ελεφαντόδοντο, το άγαλμα του Ασκληπιού, το άγαλμα της Υγείας και τα δόντια του Ερυμάνθιου Κάπρου.

Από την Τεγέα, καταλήξαμε στο Ναύπλιο, ίσως στη πιο γοητευτική πόλη της Πελοποννήσου κι έναν από τους πιο αγαπημένους προορισμούς για όλες τις εποχές του χρόνου. Εκεί γευματίσαμε και απολαύσαμε τον καφέ μας, άλλοι στην κουκλίστικη παλιά πόλη του Ναυπλίου και άλλοι στην πανέμορφη παραλία του.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στη Ν .Ιωνία όλοι με ένα πλατύ χαμόγελο, περιμένοντας να συναντηθούμε πάλι σε επόμενη εκδρομή του Φ.Ο.Ν.Ι.

Παναγιώτου Αγγελική