Καλοκαιρινή απόδραση στην Τζιά

Πρωί-πρωί, 23 Ιουνίου 2018, φεύγουμε για να προλάβουμε το πρωινό πλοίο που ξεκινά από το Λαύριο, για το πιο όμορφο και κοντινό κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου την Κέα (Τζια).

Το νησί πήρε το όνομά του από τον ήρωα Κέω, γιο του Απόλλωνα και της νύμφης Ροδοέσσης η παρουσία του οποίου εντοπίζεται στο νησί στις αρχές του 11ου π.Χ. αιώνα. Επίσης κατά τη μυθολογία ονομαζόταν και «Υδρούσα» για τα πολλά νερά και την πυκνή βλάστησή της.

Μέσα 60 λεπτά φτάσαμε στο λιμάνι την Κορησσιά και από εκεί αρχίσαμε τις εξορμήσεις μας. Αρχίζουμε από το ανατολικό μέρος του νησιού με πρώτο σταθμό την Κάτω Μεριά, μετά το Καμπί στη συνέχεια τον Κούνδουρο, τις Ποίσσες με τις καταπληκτικές παραλίες. Στον Μυλοπόταμο θα επισκεφτούμε το Λαογραφικό Μουσείο που φτιάχτηκε με φροντίδα και μεράκι από τα μέλη της μη κερδοσκοπικής Εταιρείας «Μυλοπόταμος», με σκοπό τη διατήρηση και ανάδειξη της αγροτικής, λαογραφικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Κέας καθώς και τη γνωριμία των νέων και των επισκεπτών με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του νησιού. Στεγάζεται σ’ ένα παλιό πέτρινο κτίριο, που είχε κτιστεί το1845. Από εκεί θα πάμε στον Οτζιά για μπάνιο και φαγητό. Η παραλία Οτζιάς στον ομώνυμο οικισμό, είναι η μεγαλύτερη παραλία της Κέας.

Η πρώτη μέρα μας τελείωσε με μία ωραία βραδινή βόλτα στο λιμάνι με κάποιους να τρώνε νόστιμους μεζέδες και άλλους γλυκά και παγωτά.

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε από την Παναγία Καστριανή την προστάτιδα της Κέας και βρίσκεται σε ένα πραγματικά επιβλητικό τοπίο μέσα από μια διαδρομή που σου κόβει την ανάσα με την ομορφιά της. Η Μονή ιδρύθηκε το 1.700 μ.Χ και γιορτάζει κάθε 15 Αυγούστου.

Μετά την Παναγία Καστριανή το τοπίο είναι επιβλητικό, άγριο και πανέμορφο μέχρι που να φτάσουμε στην Χώρα της Κέας (Ιουλίδα). Πρωτεύουσα του νησιού με τα  παραδοσιακά σπίτια, πυκνοδομημένα, συνθέτουν ένα σπάνιο αρχιτεκτονικό σύνολο, με πλακόστρωτα στενά, σκάλες, πλατώματα και στεγάδια ανάμεσα.

Πριν φτάσουμε καλά καλά, οι μισοί από τους εκδρομείς κατέβηκαν από το λεωφορείο για να κάνουν έναν περίπατο προς το Λιοντάρι της Κέας και οι άλλοι μισοί καταλήξανε στα στενά δρομάκια και στις μικρές πλατείες για καφέ και μερικά ψώνια στη Χώρα.

Το Λιοντάρι της Κέας είναι ένα από τα αξιοθέατα της, σκαλισμένο στο βράχο. Είναι δεμένο με πολλούς μύθους και θρύλους και είναι έργο του 6ου αιώνα π.Χ.

Όσοι επισκέφθηκαν το Αρχαιολογικό Μουσείο θαύμασαν ευρήματα που χρονολογούνται από το 3.300 ως το 1.100 π.Χ. και προέρχονται, ως επί το πλείστον, από τις περιοχές της Κεφάλας και της Αγίας Ειρήνης. Η συλλογή περιλαμβάνει

αγάλματα γυναικείων μορφών, χρυσά κοσμήματα, σφραγιδόλιθους, νομίσματα, επιγραφές, και πολλά είδη αγγείων σε διάφορα μεγέθη.

Όσοι  πήγαν στον Λέοντα της Κέας κατέληξαν και αυτοί στη Χώρα και έτσι συναντηθήκαμε για να πάμε να επισκεφτούμε το εργαστήριο με τοπικά προϊόντα και να μας δείξουν πως γίνεται το παστέλι, τοπικό προϊόν του νησιού. Βέβαια εκεί έγιναν και οι συνηθισμένες μας αγορές.

Από εκεί για το λιμάνι τη Κορησσιά, για φαγητό και μπάνιο  περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής.

Η καλοκαιρινή μας αυτή απόδραση στη Κέα μας δημιούργησε μια αξέχαστη εμπειρία που στο μέλλον θα την επαναλάβουμε.

Καίτη Ευκλείδου




Στο Καρπενήσι και στο φαράγγι Πάντα Βρέχει με τον Φ.Ο.Ν.Ι.

Όσες φορές κι’ αν  ταξιδέψεις στην Ευρυτανία θα ανακαλύψεις κάτι καινούργιο.

Γι’ αυτό και ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να την επισκεφθεί για πολλοστή φορά και  να διασχίσουμε για δεύτερη φορά, με το πεζοπορικό μας τμήμα, το φαράγγι Πάντα Βρέχει.

Καθώς πλησιάζουμε το Καρπενήσι, πρώτη φανερώνεται η επιβλητική κορυφή του Βελουχιού, μέσα στην παραζάλη που συνοδεύει πάντα την ανάβαση προς τον Τυμφρηστό.

Στο Καρπενήσι, καλώς ή κακώς σπάνια κάθεσαι πολύ. Εδώ έχεις έρθει για άλλα πράγματα. Όπως να σεργιανίσεις με τις ώρες στα πανέμορφα χωριά που απλώνονται κατά μήκος του Καρπενησιώτη, άλλοτε κρυμμένα πίσω από τα δάση των βουνών κι άλλοτε σε πρώτο πλάνο, σκαρφαλωμένα στις  απότομες πλαγιές της Καλιακούδας ή της Χελιδόνας.

Έτσι και εμείς φτάσαμε στο χωριό Κορυσχάδες, ένα από τα ομορφότερα χωριά της  Ευρυτανίας, με πέτρινα καλοδιατηρημένα σπίτια και λιθόστρωτα σοκάκια, όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας, όπως το συνέδριο του Εθνικού Συμβουλίου της Ελεύθερης  Ελλάδας  στις  14 με 27 Μαΐου του 1944 και την περίοδο του εμφυλίου στα τριγύρω δάση.

Αυτό το παρελθόν – του αγώνα της επιβίωσης αλλά και της παραφροσύνης- φαίνεται ακόμη στους τοίχους του παλιού σχολείου που επισκεφθήκαμε, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο της Εθνικής Αντίστασης.

Όσοι δεν επισκέφθηκαν το μουσείο έκαναν μια πολύ ενδιαφέρουσα πεζοπορία από τους Κορυσχάδες στο Κεφαλόβρυσο, περνώντας  από κατάφυτες ρεματιές με πλατάνια και τρεχούμενα νερά, καταλήγοντας το μεσημέρι στην εξαιρετική ταβέρνα του Κεφαλόβρυσου όπου γευτήκαμε όλοι μαζί τα καλομαγειρεμένα φαγητά της και τις πέστροφες φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο.

Συνεχίσαμε για Καρπενήσι όπου καταλύσαμε στο ξενοδοχείο μας για ξεκούραση και συνεχίσαμε με νυχτερινή έξοδο όπου ο καθένας  ήθελε.

Την επομένη ημέρα αφού πήραμε το πρωινό μας οι πεζοπόροι ετοιμάστηκαν για το Πάντα Βρέχει και περνώντας από το Κρίκελο που το διατρέχει ο Κρικελοπόταμος φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό όπου τους περίμεναν τα τζιπ 4Χ4 τα οποία τους μετέφεραν στο χωριό Ροσκά για να αρχίσουν την πεζοπορία ( river treeking )   μέσα στο φαράγγι όπου δημιουργούνται καταρράκτες και μικρές κολυμπήθρες και βουτώντας στα νερά σε μερικά σημεία μέχρι τη μέση και παίζοντας κάτω από τους καταρράκτες γνώρισαν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Όσοι μείναμε πίσω επισκεφθήκαμε τη Μονή Προυσού  που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Καλιακούδα και Χελιδόνα, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας  που μεταφέρθηκε για να σωθεί από τους εικονομάχους από την Προύσα της Μικράς Ασίας.

Το βράδυ κρασοκατάνυξη σε ταβέρνες ή μπαράκια του Καρπενησίου.

Την τελευταία ημέρα οι πεζοπόροι μας έκαναν άλλη μία κυκλική πεζοπορία από το Καρπενήσι στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, αρκετά εύκολη αλλά εξίσου όμορφη  απ’ όπου αγνάντεψαν την κοιλάδα της Ποταμιάς και τον Καρπενησιώτη.

Τελειώνοντας την πεζοπορία   επιβιβαστήκαμε όλοι  στο πούλμαν για την επιστροφή μας στην Νέα Ιωνία , περνώντας από την Μακρακώμη για μεσημεριανό φαγητό.

Ευχαριστήσαμε όσους μόχθησαν για να πετύχει αυτή η εκδρομή και ευχηθήκαμε να γίνονται πολλές τέτοιες εκδρομές για να γνωρίσουμε τα φανταστικά μέρη που διαθέτει η όμορφη πατρίδα μας.

Από την Φωτεινή Ιωάννου

Μέλος του Φ.Ο.Ν.Ι

 




Θρακικά Τέμπη

(Στενά Νέστου – Καταρράκτης Λειβαδίτη – Περιαστικά μονοπάτια της Ξάνθης)

Με αφορμή την αργία της πρωτομαγιάς, φέτος οι πεζοπόροι του συλλόγου μας επισκεφτήκαμε την περιοχή της Ξάνθης. Μια παρέα 29 μελών, με γέλια και χαρές, συναντηθήκαμε το πρωινό του Σαββάτου με προορισμό τη μακρινή Θράκη. Η ενδιάμεση στάση για φαγητό στην παραλία της Μεθώνης Πιερίας, δίπλα στην θάλασσα, μας έδωσε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε λίγο από το κουραστικό ταξίδι και να χαρούμε τον όμορφο ανοιξιάτικο καιρό.

Το βράδυ της ίδιας μέρας και αφού είχαμε τακτοποιηθεί στο ξενοδοχείο μας, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τις μουσικές εκδηλώσεις που η γενέτειρα πόλη του Μ. Χατζηδάκη, η Ξάνθη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες ημέρες, είχε διοργανώσει προς τιμή του. Η κεντρική πλατεία και τα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης έσφυζαν από ζωή και γέμιζαν από υπέροχες μελωδίες του αγαπημένου συνθέτη.

Την επόμενη μέρα εμείς τιμήσαμε τον ποταμό Νέστο. Με έναρξη της πεζοπορίας μας, το εγκαταλελειμμένο χωριό Κρωμνικό και με πρώτη εικόνα μα αγέλη άγριων αλόγων, συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε προ το ποτάμι. Ασυνήθιστοι στην άγρια και παρθένα φύση, με γουρλωμένα μάτια αντικρίζαμε τοπία σαν από τόπους μακρινούς που βλέπουμε σε ντοκιμαντέρ. Περπατήσαμε κάτω από τεράστια δέντρα και διαμέσου ακόμα πιο τεράστιων φυτών και θάμνων. Όσο ανεβαίναμε το πετρόχτιστο μονοπάτι στα Θρακικά Τέμπη, η θέα του ποταμού από ψηλά μας γέμισε με εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς. Η κρύα μπύρα στο τέλος διαδρομής, στο τουριστικό περίπτερο, μας δρόσισε και μας προετοίμασε για το λουκούλλειο γεύμα που ακολούθησε στο όμορφο Σιδηρόκαστρο. Αργά το απόγευμα κινηθήκαμε σε περιαστικό μονοπάτι της πόλης, το γνωστό και ως «Μονοπάτι της Ζωής», ξεκινώντας από τη συνοικία Σαμακώβ . Η ανάβαση αρκετή αλλά το μαλακό σαν χαλί έδαφος και οι υπόγειες διαβάσεις, μας έκαναν μεγάλη έκπληξη. Φτάσαμε στα τείχη της Ξανθίππης, και κατηφορίζοντας με συντροφιά το τελευταίο αχνό φως της ημέρας καταλήξαμε σε πλάτωμα λίγο πριν τα ξακουστά σοκάκια της παλιάς πόλης. Το θέμα του ολόγιομου φεγγαριού και της φωτισμένης πόλης αντάμειψαν τον κόπο μας.

Η τελευταία μέρα στην Θράκη μας βρήκε στην Ροδόπη. Ο ξακουστός καταρράκτης του Λειβαδίτη μας περίμενε εκεί, στο τέλος της μεγάλης κατηφόρας μέσα από το δάσος της Χαϊντούς. Το υπερθέαμα του νερού να πέφτει από τα 60 μέτρα ήταν μοναδικό. Τα κατακάθαρα νερά προσκάλεσαν δύο συνοδοιπόρους μας να κολυμπήσουν και να αναζωογονηθούν υπό τις επευφημίες των υπολοίπων μας, όχι και τόσο τολμηρών, που απολαμβάναμε την γαλήνη του τόπου αυτού. Αντέξαμε την έντονη και επίπονη ανηφόρα για το χωριό Λειβαδίτη, υπό τον ίσκιο που απλόχερα μας χάριζαν οι πανύψηλες, άνω των 30 μέτρων, μερικές, υπεραιωνόβιες οξιές, τα σφεντάμια, τα φλάμπουρα, και οι σημύδες, που πρώτη φορά κάποιοι από εμάς αντικρίζαμε. Το λιτό μα νοστιμότατο φαγητό στο δασικό χωριό, μας έκανε να νοιώσουμε ακόμα καλύτερα.

Ήταν μια πραγματικά όμορφη εκδρομή, με την βοήθεια του αγαπημένου μας Νώντα και της γλυκύτατης Χρυσούλας, των πάντα γελαστών Στέλιου και Γιάννη στο ρόλο της σκούπας μας, και τις πληροφορίες και διασυνδέσεις της Δώνης από την Ξάνθη. Ήταν μια εξόρμηση με οδηγούς στις διαδρομές μας, τους πεζοπόρους της Ξάνθης, μια παρέας ντόπιων που αγαπάει τον τόπο της και είναι πάντα πρόθυμοι να οδηγήσουν όσους το επιθυμούν στα πιο όμορφα και ιδιαιτέρα μονοπάτια. Μια εκδρομή σε έναν τόπο, που εδώ και αρκετά χρόνια ήταν δικός μου στόχος να επισκεφτώ, και που δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την αμέριστη συμπαράσταση και αγάπη του συλλόγου μας ΦΟΝΙ.

Ιφιγένεια Βασιλείου

Μέλος ΔΣ




Μια ανοιξιάτικη εκδρομή στην Τεγέα

Άνοιξη. Ανοίγει ο καιρός, ανοίγουν τα φυτά, ανοίγουν τα παράθυρα και οι καρδιές μας !!!! Μια εποχή γεμάτη χρώματα, αρώματα και φως, το ξύπνημα της φύσης, η κατάλληλη εποχή για εξορμήσεις στην εξοχή.

Μια ομάδα  του Φυσιολατρικού λοιπόν τη Κυριακή (11.03.2018) το πρωί ξεκίνησε για μια ακόμη εξόρμηση στην φύση. Πρώτος προορισμός μας, η Ι. Μ. Βαρσών, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη. Πρόκειται για έναν παράδεισο, καταφύγιο ομορφιάς, χτισμένο πάνω στην πλαγιά του όρους Κτενιάς.

Το εσωτερικό της Μονής είναι γεμάτο από τοιχογραφίες δεκάδων Αγίων, Οσίων, Μαρτύρων, Προφητών. Από τους μοναχούς, είχαμε μια σύντομη ενημέρωση για το ιστορικό της Μονής, και κατόπιν την καθιερωμένη προσφορά τους σε καφέ με τα συνοδευτικά τους και δροσερό νερό.

Όλο για την Σπάρτη λένε και γράφουν, ότι ήταν ο Γολιάθ της Πελοποννήσου, αλλά υπήρχε κι ένας άλλος εδώ, πολύ πριν την ίδρυση της Σπάρτης, ήταν ήσυχος όταν δεν τον ενοχλούσαν. Πρόκειται για την Τεγέα, μια πόλη στο νότιο μισό του κάμπου της Τρίπολης. Το αρχαιολογικό  Μουσείο της πόλης αυτής επισκεφθήκαμε. Ένα μικρό πέτρινο Μουσείο, ένα μικρό κόσμημα της περιφέρειας, που μας αφηγείται την ιστορία της γέννησης και της εξέλιξης της ισχυρότερης πόλης της αρχαίας Αρκαδίας, της Τεγέας, και  γιατί συγκεντρώνει πολλά έργα του Παριανού γλύπτη Σκόπα. Λίγα μέτρα από το Μουσείο, βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος του ναού της Αλέας Αθηνάς, όπου μέσα στο ιερό υπήρχε το άγαλμα της Αθηνάς από ελεφαντόδοντο, το άγαλμα του Ασκληπιού, το άγαλμα της Υγείας και τα δόντια του Ερυμάνθιου Κάπρου.

Από την Τεγέα, καταλήξαμε στο Ναύπλιο, ίσως στη πιο γοητευτική πόλη της Πελοποννήσου κι έναν από τους πιο αγαπημένους προορισμούς για όλες τις εποχές του χρόνου. Εκεί γευματίσαμε και απολαύσαμε τον καφέ μας, άλλοι στην κουκλίστικη παλιά πόλη του Ναυπλίου και άλλοι στην πανέμορφη παραλία του.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στη Ν .Ιωνία όλοι με ένα πλατύ χαμόγελο, περιμένοντας να συναντηθούμε πάλι σε επόμενη εκδρομή του Φ.Ο.Ν.Ι.

Παναγιώτου Αγγελική




Απόκριες στην Πριγκίπισσα του Αμβρακικού

Ποια πόλη άραγε αποκαλούν «Πριγκίπισσα»;  Μα, φυσικά, ποιά άλλη από την πανέμορφη Πρέβεζα.

Η Πρέβεζα σου ξυπνάει μνήμες, σε κάνει να νοσταλγείς, να χαμογελάς ίσως και να θλίβεσαι. Μια πόλη πανέμορφη αλλά και «αδικημένη» που φέρει χρόνια ολόκληρα το φορτίο της αυτοκτονίας του Καρυωτάκη, που έγινε αστικός μύθος. Και όπως ισχύει συχνά με τους αστικούς μύθους δεν είναι παρά γεγονότα αλλοιωμένα, μικρές αλήθειες και μικρά ψέματα μπερδεμένα σε ένα κουβάρι.

Όμως εμείς επειδή μας τράβηξε η ιδιαίτερη γοητεία της, η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της, είπαμε να γιορτάσουμε την τελευταία Αποκριά και την Καθαρή Δευτέρα στην Πρέβεζα ατενίζοντας τις ακρογιαλιές με τα κρυστάλλινα νερά, την πλούσια βλάστηση, τους απέραντους ελαιώνες και τις τόσες εναλλαγές του τοπίου της.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, το Σάββατο πριν την τελευταία Αποκριά, χαρούμενοι, με τα αποκριάτικα στις βαλίτσες και τις ψυχές μας γεμάτες από χαρά για το ταξίδι που θα κάναμε.

Αφού κάναμε μία στάση στο Κιάτο για καφεδάκι και μία δεύτερη στο Μεσολόγγι, συνεχίσαμε περνώντας από την υποθαλάσσια σήραγγα του Ακτίου, μήκους 1600 μέτρων και φτάσαμε στην Κορωνησία για μεσημεριανό φαγητό.

Ακολουθώντας ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς και αφού φάγαμε και ήπιαμε τα κρασάκια μας συνεχίσαμε για την Πρέβεζα όπου και τακτοποιηθήκαμε στο πολύ καλό ξενοδοχείο που βρίσκεται 2 χιλ. έξω από την Πρέβεζα στην περιοχή Μαργαρώνα.

Αφού ξεκουραστήκαμε για καμιά ωρίτσα επισκεφθήκαμε το κέντρο της πόλης για να παρακολουθήσουμε την Αποκριάτικη Παρέλαση και τα δρώμενα που αποτελούντο από άρματα και πολλούς καρναβαλιστές ξεφαντώνοντας και εμείς μαζί τους, ελαφρώς μασκαρεμένοι με καπέλα και μάσκες.

Το πρωί της Κυριακής ξεκινήσαμε για επίσκεψη στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα περνώντας από την Αρχαία Νικόπολη στην οποία έχουν διασωθεί αρκετά ταφικά μνημεία, το θέατρο όπου πραγματοποιούνταν αγώνες, προς τιμήν του Θεού Απόλλωνα, ανάμεσα σε τραγωδούς και σοφιστές, κιθαρίστες και κωμωδούς.

Στο Νεκρομαντείο φτάσαμε περπατώντας από ένα ωραίο πλακόστρωτο πεζόδρομο ο οποίος ξεκινά από τον κεντρικό δρόμο του χωριού Μεσοπόταμος και σε 10΄ πεζοπορίας βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο όπου στέκει το υπόγειο ανάκτορο του Άδη και της Περσεφόνης, εκεί όπου οι προσκυνητές υποβάλλονταν σε ψυχική και σωματική προετοιμασία για να έρθουν σε επαφή με τις σκιές των προσφιλών τους προσώπων. Όλα αυτά τα μάθαμε και άλλα πολλά από την εξαιρετική ξεναγό μας .

Φεύγοντας από το Νεκρομαντείο επισκεφθήκαμε τις πηγές του Αχέροντα και περπατήσαμε δίπλα στο πεντακάθαρο ποτάμι που αναζωογονεί ένα πανέμορφο τοπίο, το φαράγγι των πηγών, που δίνει ζωή στις αλκυόνες , τους τσικνιάδες, τις νερόκοτες και τις νεροχελώνες.

Μετά από αυτό τον όμορφο περίπατο καθίσαμε για φαγητό και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση γιατί το βράδυ μας περίμενε το αποκριάτικο γλέντι.

Σε μία πολλή όμορφη αίθουσα του ξενοδοχείου και με αρκετό κόσμο ξεπροβάλλαμε συνοδεία latin ρυθμών, μασκαρεμένοι και ξεσηκώσαμε την αίθουσα. Τι να σας λέω τώρα!!!!! Κλόουν, Ιππότης, Κοκκινοσκουφίτσα, Καμαριέρα, Τρομοκράτης, Γριά και τόσα άλλα. Το τι έγινε δεν λέγεται. Ξεσηκώσαμε και τους υπόλοιπους θαμώνες και έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι μέχρι πρωίας. Ξεθεωμένοι αλλά ευχαριστημένοι και χαρούμενοι πήγαμε στα κρεβάτια μας γιατί την άλλη μέρα μας περίμενε η Καθαρή Δευτέρα.

Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για την παραλιακή κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας την Βόνιτσα, με το καλοδιατηρημένο κάστρο, την πολυσύχναστη προκυμαία  με τα εστιατόρια και τα καφέ και στο βάθος να φαίνεται το νησάκι Κουκουμίτσα, όπου και παρακολουθήσαμε το παραδοσιακό δρώμενο τα «Γληγοράκια» όπου το άρμα μετά τον σατιρικό επικήδειο παρεδόθη στην πυρά με τραγούδια και χορό.

Αμέτρητοι καρναβαλιστές, ξυλοπόδαροι και καρναβαλικά σατιρικά άρματα συμπλήρωναν την παρέλαση.

Αφού δοκιμάσαμε την παραδοσιακή φασολάδα και τα υπόλοιπα νηστίσιμα μετά καθίσαμε ….να φάμε  σε παραλιακή ταβέρνα της Βόνιτσας. Το βράδυ βόλτα στα γραφικά στενά της Πρέβεζας.

Την επομένη ημέρα , αφού πήραμε το πρωινό μας και φορτώσαμε τις βαλίτσες μας κατευθυνθήκαμε στη λίμνη Ζηρού, ένα πραγματικά Ελβετικό τοπίο όπου απολαύσαμε τον καφέ μας ατενίζοντας τη λίμνη. Μερικοί από εμάς έκαναν και μια μικρή βόλτα δίπλα της.

Και φτάσαμε στην Ν. Ιωνία, εξαιρετικά χαρούμενοι γιατί σε μια ακόμη αποκριάτικη εκδρομή περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ!!!!!!!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !!!! ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ !!!!

Φωτεινή Ιωάννου




Πρωτοχρονιά στη σκιά της Πίνδου

Ο Φ.Ο.Ν.Ι. αποφάσισε να υποδεχθεί τον Καινούργιο Χρόνο στο πανέμορφο Μέτσοβο, την πατρίδα των εθνικών ευεργετών του Γ. Αβέρωφ, του Ν. Στουρνάρη του Μιχ. Τοσίτσα και άλλων.

Τα χρόνια και κατ’ επέκταση οι αιώνες συναντιούνται στην αετοφωλιά του Μετσόβου και ξαποσταίνουν στο πέρασμα ……..από τον ένα στον άλλο.

Πόσο θα μπορούσε κανείς να ζηλέψει ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά της Πίνδου στα 1100 μέτρα;  Πολύ, είναι η απάντηση. Πολύ, γιατί εξακολουθεί να είναι ένα ζωντανό «χωριό» με πάνω από 3.000 κατοίκους, με γεμάτα σχολεία, με πρότυπες επιχειρήσεις, με βιβλιοθήκες, με πνευματικά κέντρα, πινακοθήκη, κόμβο στο Ίντερνετ και ξενοδοχειακές μονάδες. Ακόμη μπορείς να το ζηλέψεις για την ποιότητα ζωής και για την  ομορφιά του τοπίου που το περιβάλλει.

Γι’ αυτό και εμείς είπαμε να το επισκεφθούμε για να χορτάσουμε……. την «ζήλεια» μας.

Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 30 Δεκεμβρίου του 2017 και ακολουθώντας μια εκπληκτική διαδρομή μέσα στην καρδιά της Πίνδου και αφού κάναμε ενδιάμεσες στάσεις για καφέ και φαγητό φτάσαμε στο πανέμορφο Μέτσοβο και τακτοποιηθήκαμε σε ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο – ξενώνα με παραδοσιακή αρχιτεκτονική δίπλα στην κεντρική πλατεία.

Την επομένη, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ξεκινήσαμε μετά το πρωινό μας να περιηγηθούμε το όμορφο αυτό «χωριό».

Επισκεφθήκαμε το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης που φιλοξενεί μεγάλο αριθμό παλαιών αντικειμένων και στεγάζεται στο αρχοντικό Τοσίτσα. Την πινακοθήκη Αβέρωφ έναν από τους σημαντικότερους χώρους πολιτισμού στην Ήπειρο, με περισσότερα από 200 έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων όπως ο Λύτρας, ο Γύζης, ο Βολανάκης, ο Μόραλης , ο Φασιανός κ.α.

Η επίσκεψη στα υπόγεια του οινοποιείου «Κατώγι Αβέρωφ» ήταν πραγματικά μια εντυπωσιακή εμπειρία. Περπατήσαμε στα κελάρια ανάμεσα στις σειρές με τα δρύινα βαρέλια και τα ξαπλωμένα στο δάπεδο χιλιάδες μπουκάλια γεμάτα με πεπαλαιωμένο κρασί και δοκιμάσαμε αρκετές ποικιλίες κρασιού ακούγοντας και μαθαίνοντας για την διαδικασία παραγωγής και εμφιάλωσης του κρασιού και την ιστορία του οινοποιείου.

Κάναμε την βόλτα μας στον Αβερώφειο Κήπο με τα αναρίθμητα δένδρα και φυτά.

Μετά από όλα αυτά μεσημεριανό φαγητό και ξεκούραση γιατί το βράδυ μας περίμενε ξενύχτι για να υποδεχθούμε τον ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ.

Έτσι λοιπόν όλοι μαζί, το βράδυ, πήγαμε σε μία ταβέρνα στην πλατεία του Μετσόβου, από όπου παρακολουθήσαμε και τα δρώμενα της Πρωτοχρονιάς που δεν ήταν άλλα από το άναμμα μιας τεράστιας φωτιάς στη μέση της πλατείας με πολύ κόσμο τριγύρω να τραγουδάει και να ρίχνει ξύλα στη φωτιά κάνοντας ευχές για τον Νέο Χρόνο.

Στην ταβέρνα διασκεδάσαμε με μουσική, πολύ χορό, γέλια, τραγούδια και καλό φαγητό. Ανταλλάξαμε ευχές για έναν ευτυχισμένο χρόνο και φύγαμε πολύ αργά για να πάμε για ξεκούραση.

Την επομένη, Πρωτοχρονιά, κατευθυνθήκαμε για τις πηγές του Αώου που δεν απέχουν πάνω από 15 Km από το Μέτσοβο και είναι η ωραιότερη κοντινή διαδρομή που μπορεί να απολαύσει κάποιος επισκέπτης. Το χειμώνα τα γαλάζια νερά βυθίζονται στη λευκή απεραντοσύνη του χιονισμένου τοπίου και το καλοκαίρι πνίγονται στο πράσινο του πυκνού παρόχθιου δάσους. Το σκηνικό αποπνέει τη γαλήνη και την ηρεμία που μπορεί να απολαύσει κανείς μόνο στα τοπία με μεγάλο υψόμετρο.

Συνεχίσαμε για το χιονοδρομικό κέντρο Πολίτσιες όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και απολαύσαμε το χιόνι και αργότερα το μεσημεριανό μας φαγητό στο όμορφο χωριό Ανήλιο.

Την άλλη μέρα αναχωρήσαμε για την Ν. Ιωνία και περνώντας από τα Μετέωρα επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Βαρλαάμ, στον ψηλότερο και μεγαλύτερο σε έκταση βράχο της περιοχής. Μετά την ξενάγηση μας στην Μονή, φαγητό σε ταβέρνα των Μετεώρων. Με ενδιάμεσες στάσεις επιστρέψαμε στην Ν. Ιωνία ευχαριστημένοι, με γεμάτες μπαταρίες για να διανύσουμε και αυτή την Καινούργια Χρονιά.

Να ευχηθώ πάντα τέτοια, με υγεία και έναν ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ καλύτερο από τον προηγούμενο.

Φωτεινή Ιωάννου




Γιατί γιορτάζουμε τις Απόκριες και την Καθαρή Δευτέρα

Πριν ξεχυθούμε να αγοράσουμε περούκες, στολές και να ντυθούμε, κουνελάκια, σέξι νοσοκόμες, γκάγκστερ, κατάδικοι, καουμπόης, Σαρλώ και άλλα τρελά, ας μάθουμε γιατί γιορτάζουμε τις Απόκριες και μετά μπορούμε να διασκεδάσουμε ελεύθερα.

Η λέξη Απόκριες προέρχεται από το Βυζαντινό «Απόκρεω» και η σημασία της είναι η αποχή από το κρέας, «από» και «κρέας». Στην Ρώμη χρησιμοποιούσαν την λέξη «carnevale» που σημαίνει «αντίο κρέας». Είναι η αποχή τριών εβδομάδων πριν από την Καθαρή Δευτέρα ώστε να υποδεχτούν την Σαρακοστή.

Οι ρίζες των εορτασμών αυτών προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα όπου γιόρταζαν την έναρξη της νέας χρονιάς προσπαθώντας το νέο έτος να είναι ευνοϊκό και παράλληλα γιόρταζαν την αναγέννηση της φύσης με τον ερχομό της άνοιξης.

Οι εκδηλώσεις τότε δεν είχαν μεγάλη διαφορά από τις σημερινές, αφού μεταμφιέζονταν, χόρευαν, πέταγαν κομφετί, και τα σεξουαλικά υπονοούμενα αποτελούσαν βασικό στοιχείο…..για την Αρχαία Ελλάδα μιλάμε!!!!

Παρόμοιες γιορτές γίνονταν από τους Βαβυλώνιους, τους Αιγυπτίους προς τιμή της Ίσιδας και τους Ρωμαίους οι οποίοι γιόρταζαν τα Διονύσια, τα Βακανάλια, τα Σατουρνάλια, τις Καλέντες του Ιανουαρίου και τα Λαντερκάλια του Φεβρουαρίου.

Στις περιόδους αυτών των γιορτών, οι άνθρωποι άφηναν τελείως ελεύθερους τους εαυτούς τους, τριγυρνώντας μασκαρεμένοι στους δρόμους και πράττοντας κάθε ασχημοσύνη ελεύθερα.

Οι Απόκριες είναι η μοναδική μας ευκαιρία μέσα στο χρόνο να βγάλουμε προς τα έξω τον πραγματικό μας εαυτό, γι αυτό θα πρέπει να προσέξουμε καλά τι μάσκα θα διαλέξουμε.

Περίεργος αλήθεια μου φαίνεται αυτός ο συλλογισμός.

Θα πρέπει λοιπόν να φορέσουμε μάσκα για να βγάλουμε τον πραγματικό μας εαυτό;

Οπότε σύμφωνα με τα παραπάνω, το πρόσωπό μας στην ουσία είναι μία «μάσκα» (δηλαδή κάτι ψεύτικο), ενώ φορώντας τη μάσκα είμαστε αυτό που είμαστε;

ΣΚΕΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ !!!!!!

Εμείς όμως θα μασκαρευτούμε, θα φάμε, θα γλεντήσουμε, θα χορέψουμε και…….. δε βαριέσαι, ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει………

Άλλη μία γιορτή με πολύ (έστω νηστίσιμο) φαγητό, γλέντι και καλή διάθεση είναι η Καθαρή Δευτέρα. Γιατί όμως την γιορτάζουμε; Ας το δούμε.

Η Καθαρή Δευτέρα συμβολίζει την καθαρότητα ή την αγνότητα αν προτιμάτε, καθώς είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής, δηλαδή της μεγάλης νηστείας του Πάσχα που διαρκεί 40 μέρες όσες και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.

Ονομάστηκε έτσι γιατί καλούμαστε να αφήσουμε πίσω όλες τις αμαρτωλές συνήθειες και κραιπάλες, συμπεριλαμβανομένων και των αρτύσιμων, (δηλαδή των μη νηστίσιμων φαγητών), καθαρίζοντας με τον τρόπο αυτό την ψυχή και το σώμα μας.

Ο εορτασμός της Καθαρής Δευτέρας στην ύπαιθρο είναι γνωστός και ως «Κούλουμα».

Σύμφωνα με μία άποψη ο όρος είναι Αθηναϊκός και προέρχεται από τους στύλους (κολώνες) του Ολυμπίου Διός, για τους οποίους οι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν την Λατινική λέξη «colymna».

Όπως και να γιορτάσει κανείς την Καθαρή Δευτέρα, ό,τι κι΄ αν επιλέξει να βάλει στο τραπέζι του, η μέρα απαιτεί (αν το επιτρέπει και ο καιρός φυσικά) το παραδοσιακό πέταγμα του χαρταετού.

Εκτός από ένα πολύ ωραίο έθιμο, καθώς γεμίζουν οι ουρανοί με φανταχτερά χρώματα και περίτεχνα σχέδια, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεμουδιάσουμε λίγο από την καθιστική ζωή που κάνουμε οι περισσότεροι, (όχι εμείς βέβαια του Φ.Ο.Ν.Ι που αλωνίζουμε την Ελλάδα) και να χαρούμε λίγο τη φύση και την εξοχή.

Και αν δεν θέλουμε να αγοράσουμε έτοιμο χαρταετό, μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε και μαζί με τα παιδιά ή τα εγγόνια μας να φτιάξουμε τον δικό μας.

Αυτάααα…….. λοιπόν.

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ, ΚΑΛΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ και να περάσετε όλοι ΥΠΕΡΟΧΑ !!!!!!!!!

Ιωάννου Φωτεινή




Το κόψιμο της Βασιλόπιτας του Φ.Ο.Ν.Ι.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 14 Ιανουαρίου 2018 έγινε το κόψιμο της Βασιλόπιτας του Ομίλου μας στο κέντρο ΝΕΦΕΛΗ στην Πάρνηθα. Πλήθος μελών και φίλων παρευρέθηκαν για να γιορτάσουμε όλοι μαζί  την είσοδο του καινούργιου χρόνου και να ανταλλάξουμε εγκάρδιες ευχές.

Εκτός από την Βασιλόπιτα έγινε και απονομή τιμητικής πλακέτας στον κ. Στέφανο Λιβέρη, πρώην πρόεδρο του ΦΟΝΙ και νυν μέλος του Δ.Σ. της Ο.Φ.Ε.Σ.Ε., για την πολυετή προσφορά του στον Όμιλο.

Η εκδήλωση μας αυτή είχε πολύ κέφι, φαγητό και χορό. Επίσης μοιράστηκαν στους παρευρισκομένους, με λαχνούς, δώρα που προσέφεραν καταστήματα της Ν. Ιωνίας.

Μας τίμησαν με την παρουσία τους ο κ. Γκότσης Ηρακλής Δήμαρχος Ν. Ιωνίας, ο κ. Κατσαντώνης Βασίλειος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας, ο κ. Μανούρης Παναγιώτης επικεφαλής της παράταξης «Δημιουργία – Αλληλεγγύη», η κα Θωμαΐδου Δέσποινα επικεφαλής της παράταξης «Δύναμη – Προοπτική», ο κ. Αναμουρλόγλου Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ν. Ιωνίας, ο κ. Καναβός Μιλτιάδης Δημοτικός Σύμβουλος, ο κ. Τσαγκαράκης Κώστας εκπρόσωπος του Αθλητικού «Γ.Σ.Ν.Ι. Ανατολή» και ο κ. Παπαγεράσιμος Σταύρος εκπρόσωπος της Ένωσης Σπάρτης Ν. Ιωνίας.




Εκδήλωση του Φ.Ο.Ν.Ι. αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Φυσιολατρικός Όμιλος Ν. Ιωνίας δίνοντας και πάλι το παρόν του στα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου, οργάνωσε εκδήλωση αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη. Στις 22 Νοεμβρίου 2017 στον Κινηματογράφο ΑΣΤΕΡΑ την οποία παρακολούθησαν πλήθος κόσμου.

Την εκδήλωση προλόγισε η έφορος Πολιτιστικών και Δημοσίων Σχέσεων του Ομίλου, κ. Ευκλείδου Καίτη, ευχαριστώντας τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους, κι αμέσως μετά η συντονίστρια της εκδήλωσης κ. Ιωάννου Φωτεινή έκανε μια σύντομη εισαγωγή, αναφέροντας  «…….ο Φ.Ο.Ν.Ι., διοργάνωσε αυτή την εκδήλωση προς τιμήν του Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή τα 21 χρόνια από τον θάνατό του. Σκοπός αυτής της εκδήλωσης είναι να αποκρυπτογραφήσει τα ελληνικά λεκτικά σήμαντρα, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε την Ελλάδα μέσα από την «Ελυτική» ματιά. Με την άλλη δε πτυχή της καλλιτεχνικής του πορείας, η οποία αφορά την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική και την τέχνη του «Κολάζ», εντοπίζουμε το πάθος του για τα αιγαιοπελαγίτικα τοπία. Οι εκκλησίες, οι αγγελικές μορφές, τα οποία κυριαρχούν στα έργα του, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του Ελληνικού Πολιτισμού και της ελληνικής κουλτούρα.».

Ακολούθως, ο Πρόεδρος του Φ.Ο.Ν.Ι., κ. Ιωάννου Χρήστος, απευθύνοντας έναν σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση, ξεκίνησε διαβάζοντας ένα απόσπασμα από ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, και συνέχισε λέγοντας  « …αν το να μιλάς για την ποίηση, χωρίς να μιλάς για τη γλώσσα είναι παράληψη, αν το να μιλάς για την ελληνική ποίηση, χωρίς να μιλάς για τη γλώσσα είναι λάθος, τότε το να μιλάς για την ποίηση του Ελύτη, χωρίς να μιλάς για τη σχέση του Ελύτη με τη γλώσσα είναι παρανόηση. Ο ποιητής, που χάσαμε το 1996, ξεχώριζε για το πάθος του για τη γλώσσα γενικά και την Ελληνική γλώσσα ιδιαίτερα. Σήμερα, έχω την τιμή και τη χαρά να προλογίσω τον εορτασμό της εκδήλωσης για τα 21 χρόνια από τον θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη. Πραγματικό επώνυμο: Αλεπουδέλης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Τιμήθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Είναι ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας, που τιμήθηκε το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο, τον επόμενο χρόνο, κατέθεσε μαζί με τα άπειρα διπλώματά του στο Μουσείο Μπενάκη», και ολοκλήρωσε αναφερόμενος στα γνωστότερα έργα του, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων « …πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλαμβάνει, επίσης, μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων».

Κατόπιν, η κ. Εμμανουήλ Θεανώ ανέγνωσε το πλούσιο βιογραφικό της κεντρικής ομιλήτριας της εκδήλωσης κ. Ηλιοπούλου Ιουλίτας.

Λαμβάνοντας το λόγο η κ. Ηλιοπούλου, σύντροφος του Οδυσσέα Ελύτη στα τελευταία 13 χρόνια της ζωής του, καταξιωμένη ποιήτρια, δοκιμιογράφος και συγγραφέας πολλών παιδικών βιβλίων αφού ευχαρίστησε το Φυσιολατρικό που την κάλεσε να κάνει αυτή την ομιλία ξεκίνησε πρώτα από τη σημασία που έχει η φύση στο έργο του Ελύτη και τον τρόπο γραφής του εγκαταλείποντας πολύ νωρίς τις οικογενειακές προδιαγραφές. Ενστερνιζόμενος τη ρήση του Ελυάρ ότι τα φαινόμενα της φύσης είναι και αυτά φαινόμενα του πνεύματος, ο Ελύτης οριοθέτησε τις συντεταγμένες του ποιητικού χώρου «Φύση και Γλώσσα». Η εξοικείωση του Ελύτη με τη φύση έγινε από πολύ νωρίς όπως γράφει στο «Μικρό Ναυτίλο». Η παράλληλη κίνηση της ψυχής, πριν διαγράψει την τροχιά των λέξεων, έγραψε βαθειά στην ψυχή του Ελύτη τον ιδιαίτερο προσδιορισμό για τη «Φύση Ελληνική».

Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στην οικουμενικότητα των αξιών του κάτι που ξεπερνά τα στενά όρια ενός έθνους και απευθύνεται στον άνθρωπο. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε 36 γλώσσες και το «Άξιον Εστί» που εμείς θεωρούμε σαν το πλέον Ελληνικό είναι μεταφρασμένο σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και ακόμη Κινέζικα, Ιαπωνικά κ.α.

Η φύση θα του διαθέσει ένα πλήθος ταπεινών στοιχείων που δεν διστάζει να τα ανεβάσει στο ύψος των συμβόλων ο Ελύτης. Ο ρόχθος της θάλασσας, ο ίσκιος της ελιάς, η λευκότητα του ασβέστη, οι απλές γραμμές των κυκλαδίτικων σπιτιών, τα βότσαλα, τα φύλλα της συκιάς, οι αύρες του βασιλικού, γίνονται σταθερά σημεία της «Αλφαβήτας» του, ικανά να σχηματίσουν μέσα του τη λέξη «Ελλάδα», γίνονται νέα σύμβολα αισθητικών και ηθικών αξιών, εξορίζοντας, θα έλεγε κανείς, από το ποιητικό σύμπαν τους ήρωες του αρχαίου κόσμου. Γράφει ο ίδιος, στην τελευταία του ποιητική συλλογή, την «Εκ του πλησίον»: «Μπρος, ας διαγραφούν οι Αντιγόνες και ας αντικατασταθούν δικαίως οι Κρέοντες όλοι. Αδιάκοπα να ευδοκιμεί ο ηδύοσμος ως νους μονογενής». Είναι μία συστηματική, αν θέλετε, προσπάθεια του Ελύτη, τα απλά, φυσικά, ταπεινά στοιχεία, αυτά που είναι δίπλα μας ασήμαντα, που πολλές φορές τα προσπερνάμε, αυτά να είναι φορείς των ηθικών δυνάμεων, αυτά να λειτουργήσουνε ως σύμβολα και όχι τα σύμβολα της παράδοσης, σύμβολα του αρχαίου κόσμου, σύμβολα κουρασμένα, θα ‘λεγε κανείς, για να δώσουν τη νέα δυναμική σε ένα πολύ ιδιαίτερο προσωπικό σύμπαν, όπως είναι αυτό του Ελύτη. Επιζητώντας, μάλιστα, να καταδυθεί στις πηγές της ζωής και από εκεί να αναδυθεί καίριος και άμεσος, αναγγέλλοντας τη νέα, τη δυνατή όψη των πραγμάτων, τολμά να αντικαταστήσει τα ιερά σύμβολα με νέα, τοποθετώντας στη θέση του σταυρού (αυτό είναι ένας συμβολισμός , που υπάρχει στο «Άξιον Εστί») τρίαινα με δελφίνι, στη θέση των αγγέλων κόρες γυμνές, στη θέση της Παρθένου κόρη ανθοκρατούσα. Και αυτό όχι από «αιρετική» διάθεση, την οποία δεν είχε, αλλά γιατί συνειδητά θέλει να αποδώσει στις ταπεινές φυσικές μονάδες, πνευματική αξία και οφειλόμενη τιμή.

Γράφει στον «Κήπο με τις Αυταπάτες» «Τιμή στην ελέα για την εγνωσμένη της φρόνηση, στη λουΐζα για την ευγενική της καταγωγή και τους λεπτούς της τρόπους, στο νεράντζι για τον τρόπο που επέτυχε δέκα αιώνες αργότερα να συμπυκνώσει τη σκέψη των Ιώνων, στον θαλασσινό βράχο για τη μνήμη των πατέρων πάντων, στο απλώς κυανό, για το απείρως παρόμοιο.». Και από την εγνωσμένη φρόνηση της ελέας, από το φύλλο με τις «μαγικές» ιδιότητες ή καλύτερα με τις ηθικές δυνάμεις, ο Ελύτης θα περάσει σε όλη τη «γκάμα» του γλαυκού, του υδάτινου, που θα τον ωθήσει να διαμορφώσει τη νησιωτική του συνείδηση, αλλά και τη φυσική μεταφυσική του, με στέρεο άξονα σε ένα διαρκώς κινούμενο σύμπαν το Φως, τον Ήλιο εν προκειμένω».

Στη συνέχεια, η κ. Ηλιοπούλου αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις πολλές αναφορές του Ελύτη στον Ήλιο και ολοκλήρωσε την εξαιρετική ομιλία της λέγοντας « ….με σημειολογικό πυρήνα τον πολυάχτιδο Ήλιο, μέσα σε ένα ευρύ φυσικό πλαίσιο, κρατώντας ως ανεκτίμητα όπλα του τις πνευματικά ασκημένες αισθήσεις, αλλά και το πλούσιο «κλαβιέ» (Σημ. κλειδοκύμβαλο) της Ελληνικής γλώσσας, ο Ελύτης διαμόρφωσε ένα στέρεο σύμπαν στοχασμών, αξιών, μία ποίηση αποκαλυπτική των πολλαπλών δυνατοτήτων της ζωής, μία ποίηση, όπως λέει, «από μέντα κι από λόγια του Ιωάννου», της οποίας ένα μόνο μικρό θέμα ακροθιγώς θίξαμε σήμερα, το θέμα της φύσης».

Επίσης, η κ. Ηλιοπούλου, στο ερώτημα που της ετέθη από το ακροατήριο «Ο Ελύτης πώς ήταν σαν άνθρωπος;», απάντησε ως εξής «Θα σας έλεγα, στην προκειμένη περίπτωση, μιλώντας για τον Ελύτη, πως υπήρχε μια εντυπωσιακή συνέπεια βασικών αρετών, που προβάλει μέσα στο έργο του, με τρόπους ζωής της καθημερινότητάς του. Η λιγοσύνη, που προβάλει μέσα στο έργο του σαν μία μεγάλη αξία, ο ασκητισμός ακόμα, ήτανε μία καθημερινή πρακτική του. Ζούσε με πολύ λίγα, ζούσε αφοσιωμένος στην Τέχνη του, έχοντας λίγους φίλους και διαθέτοντας πολύ χρόνο στην ίδια την Τέχνη, στην ποίησή του. Αλλά, αυτό που είπα πριν, οι αξίες, που ανιχνεύονται μέσα στο έργο του και που υπηρετεί το έργο του, η αθωότητα, η δικαιοσύνη, ήτανε προθέσεις, αξίες και στόχοι και της καθημερινότητάς του. Υπό αυτήν την έννοια, μελετώντας κανείς το έργο.  έννοια του, μπορεί να σχηματίσει μία καθαρή εικόνα του ανθρώπου, έστω κι αν δεν τον έχει ζήσει».

Κατόπιν, προβλήθηκε βίντεο από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ. Α.Ε., από την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ στον Οδυσσέα Ελύτη, το 1979, και αμέσως μετά η κ. Εμμανουήλ Θεανώ ανέγνωσε το βιογραφικό του Άρχοντος Πρωτοψάλτου κ. Χουρμούζιου Νταραβάνογλου, ο οποίος διηύθυνε τη χορωδία της Ιεράς Μητρόπολης Ν. Ιωνίας, Ν. Φιλαδελφείας, Ν. Χαλκηδόνος και Ηρακλείου, η οποία απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο μελοποιημένα ποιήματα του  Οδυσσέα Ελύτη, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα του παρισταμένου κοινού.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τις ευχαριστίες του Πρόεδρου του Φ.Ο.Ν.Ι. κ. Χρήστου Ιωάννου προς όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης και προς το κοινό, καθώς και με την επίδοση ανθοδέσμης τόσο προς την κ. Ηλιοπούλου όσο και προς τον κ. Νταραβάνογλου.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως την εξαιρετική αυτή εκδήλωση παρακολούθησαν μεταξύ πολλών άλλων: ο Πρωτοσύγκελος της οικείας Μητρόπολης, Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Αρβανίτης Επιφάνιος, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Ν. Ιωνίας, Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Καμπουρίδης Τιμόθεος, ο Δήμαρχος Ν. Ιωνίας κ. Γκότσης Ηρακλής, οι επικεφαλείς των δημοτικών παρατάξεων «Δημιουργία – Αλληλεγγύη» και «Δύναμη προοπτικής» κ.κ. Μανούρης Παναγιώτης και Θωμαΐδου Δέσποινα αντίστοιχα, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Θεσσαλών και Δημοτικός Σύμβουλος («Δημιουργία Αλληλεγγύη») κ. Καναβός Μιλτιάδης, ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Χριστοδούλου Βασίλης, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας κ. Κατσαντώνης Βασίλειος, ο πρόεδρος της ΔΙΑ.Π.Ε. κ. Δαρμογιάννης Γιάννης, το μέλος του Δ.Σ. του Α.Γ.Σ. «Ανατολή» κ. Τσαγκαράκης Κωνσταντίνος, η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Ν. Ιωνίας κ. Μπανούση Λέλα, ο πρόεδρος της «Ρουμελιώτικης Εστίας» κ. Βελιανίτης Κώστας , από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καππαδόκων κ. Τελλίδου Μαρία και από των Σύλλογο Σμυρναίων κ. Ανθρακίδου Ελσα.




Εκδρομή στην όμορφη Πίνδο και στα χωριά των Τζουμέρκων

27-29.10.2017, τρείς μέρες απόδρασης από την καθημερινότητα. Προορισμός μας τα όμορφα χωριά των Τζουμέρκων.

Παρασκευή  πρωί, ο καιρός δείχνει ότι θα είναι καλός, μια παρέα από παλιά και νέα μέλη του Ομίλου, ξεκινήσαμε για την Ήπειρο.

Κάνοντας την πρώτη στάση μας στο Κιάτο για το καθιερωμένο καφεδάκι, αυτό που μας βοηθά να ανοίξουν τα βλέφαρα μας καλά, αρχίσαμε να  ταξιδεύουμε μες στην τρελή χαρά. Φθάνοντας στο  Ρίο και περνώντας την  γέφυρα «Χαρίλαος Τρικούπης» προς Αντίρριο, ξαφνικά λέμε «…..δεν κάνουμε μια στάση στο Μεσολόγγι;», όχι φυσικά μέσα στην πόλη, αλλά στο λιμάνι. Ο λαμπερός ήλιος και τα ήρεμα νερά της λιμνοθάλασσας  μας επέτρεψαν να απολαύσουμε μια υπέροχη βόλτα.

Συνεχίζουμε την διαδρομή μας προς ένα επίγειο παράδεισο, την Κορωνησία, ένα ιδιαίτερο χωριό – νησί στον Αμβρακικό, 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας. Ξαφνικά βρεθήκαμε να κινούμαστε πάνω σε μια στενή λωρίδα γης που χωρίζει την θάλασσα. Εδώ λοιπόν γευματίσαμε.

Η Άρτα ήταν η πόλη που θα μας φιλοξενούσε για τα επόμενα δύο βράδια.

Σήμερα 28η Οκτωβρίου, μέρα εθνικής γιορτής και ξεκινήσαμε για τα όμορφα Τζουμέρκα και προς το χωριό Άγναντα.

Κάνοντας μια πανέμορφη διαδρομή φθάσαμε στο χωριό που είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα έλατα, τα πλατάνια, τα πεύκα και τις κουμαριές με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά,. Το ψιλόβροχο  περιόρισε πολλούς από εμάς να περιδιαβούμε το χωριό. Τα γραφικά καφενεδάκια, του χωριού, μας επέτρεψαν να απολαύσουμε ένα καφεδάκι και να αγναντέψουμε τις ομορφιές του από εκεί.

Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας, φθάσαμε στο μεγαλειώδες σπήλαιο της Ανεμότρυπας, το μοναδικό σπήλαιο που το διασχίζει ποτάμι σε όλο το μήκος του. Μια δημιουργία της φύσης, με ιστορία 15 εκατομμυρίων ετών. Κατά την είσοδο μας στο σπήλαιο, ο ήχος του νερού, που έρχεται από το βάθος, οι πρώτες εικόνες από τους σταλακτίτες αλλά και η θερμοκρασία, προϊδεάζουν τον επισκέπτη ότι η εξερεύνηση θα είναι απολαυστική.

Καιρός λοιπόν να γνωρίσουμε ένα δυσπρόσιτο σχετικά χωριό, φωλιασμένο στις καταπράσινες πλαγιές της Πίνδου, με αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα του, την Πράμαντα. Στην κεντρική πλακόστρωτη πλατεία δεσπόζει ο αιωνόβιος πλάτανος και η εκκλησία της Αγ. Παρασκευής, που αποτελεί το στολίδι του χωριού.

Καιρός για επιστροφή στην Άρτα, με μια στάση στη λιθόκτιστη ιστορική γέφυρα του Αράχθου το θρυλικό Γεφύρι της Άρτας, για φωτογραφίες, και ένα περίπατο από την μία πλευρά έως την άλλη, ολοκλήρωσε τις εξορμήσεις της ημέρας.

Και έφθασε η ημέρα της επιστροφής. Κοντά μας ήταν το ιστορικό Ζάλογγο, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην το επισκεφθούμε. Ένα χωριό γεμάτο δόξα που τόσο γενναιόδωρα προίκισε η φύση με νερά, κλίμα, βλάστηση, πανοραμική θέα. Ένα προσκύνημα στις ηρωικές Σουλιώτισσες και στην Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου, στη σκιά του θρυλικού βράχου του Ζαλόγγου, κάτω από το επιβλητικό μνημείο.

Σειρά είχε το διαμάντι του Ιονίου, η μαγική πόλη της Ηπείρου, η πανέμορφη Πάργα. Η ηλιόλουστη ημέρα μας έδωσε την ευκαιρία να την επισκεφθούμε, να φωτογραφίσουμε τα πολύχρωμα σπίτια της, τα λιθόστρωτα σοκάκια, και την φανταστική θέα προς το Ιόνιο. Μια ώρα δεν φθάνει για να την χορτάσεις. Ραντεβού για να τη δούμε μια άλλη φορά.

Κατηφορίζοντας φθάσαμε στην Πρέβεζα, η οποία μας εξέπληξε με την ωραία μαρίνα, γεμάτη ιστιοπλοϊκά, δεκάδες εστιατόρια και μεζεδοπωλεία, πεζόδρομους και εκλεπτυσμένα μαγαζιά.

Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν και φθάνει η ώρα να τα αφήσεις. Έτσι  μέσω της υποθαλάσσιας σήραγγας του Ακτίου, με τόνους κυβικά νερού να  στριμώχνονται πάνω από το κεφάλι μας, την περάσαμε και τρισευτυχισμένοι φτάσαμε βραδάκι στη Ν. Ιωνία.

Παναγιώτου Αγγελική